Bloemen mijner lente

II. Fritz.

Daer is een dorpjen in het land, Alwaer, op 't eenzaem kerkhof, Een sombre treurwilg staet geplant. Men las, voor weinig jaren, Eer ooit een mes hem had besnoeid, Nog op de schors twee namen Die thans zyn uitgegroeid.

En telkens als 't weêr lente wordt, En dat de jonge meimaend Haer' bloemkorf over de aerde stort, Dan komt de landjeugd zamen, En plant, by 't schemerlicht der maen, Een kruisjen voor den treurwilg, En hangt er kransen aen.

Een gryzaerd, van een' arm beroofd, Het voorhoofd gansch doorkorven, En 't vuer der oogen uitgedoofd, Leunt op der knapen schouders; En na dat elk eens op de zoô Geknield heeft, spreekt de gryzaerd Van Fritz te Waterloo:

De legers lagen zaêmgeschaerd, Gelyk, in zomerdagen, Het donderbroeijend wolkgevaert Dat opstygt aen de kimmen. 't Was nacht, en alles, alles zweeg, Behalven soms een wachtroep Die in de verte steeg.

Ons heir lag eenen vliet naby, En dat der Bondgenooten Was verder af, aen de overzy. Maer 't water dat ons scheidde Lag voor 't geschut des vyands bloot, En werd, op 't eerste teeken, Een stroom van vuer en lood!

Een jongling was by 't regiment Sints een dag aengekomen, Hy scheen den vorst niet onbekend, En had tot hem gesproken; Zyn lip droeg nog geen knevelhair, Zyn wending en zyn trekken Verkondden zestien jaer.

Hy was wel ryzig, scheen wel koen, En zag wel fier in 't ronde, Als iemand die iets grootsch zal doen; Maer zyn gestalt was teeder, En zyne huid was nog zoo bleek, Dat hy, zelfs onder 't wapen, Een jonge maegd geleek.

Wy stonden voor de legertent By ons gezaêlde paerden, Reeds lang aen 't oorlogsvuer gewend. De scherts ging door de rangen, En de oude krygers, ruw en bits, Ontlastten hunnen spotlust Op jongen blonden Fritz:

‘Wat lief en aerdig kindjen komt De veldheer ons te zenden! Heeft hy zyn Laïs dus vermomd, En wil hy haer doen stryden? Wanneer straks de eerste donder knalt, Ziet dat gy haer geen leed doet, Als ze in bezwyming valt!’

Een tweede riep: ‘het arme kind! Hy zal 't zyn moeder klagen Dat hy geen donzen bed hier vindt!’ Een derde: ‘welk een krygsheld! Die bluft en suft, en gruwt van drank; Welhaest valt hy aen 't schreijen, By d'eersten wapenklank!

Dus gaet de spotterny in 't rond. Maer ziet daer is de veldheer, Die draeft, op 't witte ros, voor 't front. Op minder dan een oogwenk Is elk te paerd, en alles stil. Hy eischt, in aller haeste, ‘Een' man van goeden wil!’

‘Ginds’ spreekt hy, ‘in 't naburig veld, Aen de overzy van 't water, Moet aenstonds dit berigt besteld, En 'k wacht reeds naer het antwoord! Waer is hy die niet schrikt voor 't vier, Die roemryk wenscht te sterven?’ En eene stem roept: ‘Hier!’

Verstomming is op elks gelaet, Daer jonge Fritz vooruit stuift, En moedig voor den veldheer staet. Hy spreekt nog weinig stonden In stilt tot hem, en groet hem eerst, En snelt dan heen naer 't water Door 's vyands vuer beheerscht!

Men zegt dat hy alsdan den vorst Zyn noodlot had herinnerd, Dat hy een loon bedingen dorst. Men zegt, dat zyn gefluister, Alleen op dood en grafsteê liep, En dat hy, henenspoedend, Mathildes naem aenriep!

Naeuw was hy aller oog ontvloôn, Of daedlyk rees de vuervlam En hoorden wy den klettertoon Van 's vyands karabynen Wy dachten dat de jonge borst Zyn eind reeds had gevonden. Geen die nog spotten dorst!

En, na een kwartuers ongeduld, Werd weder 't vuer vernomen, En door 't geschot de lucht vervuld. En weinig stonden later, Verscheen daer weêr de jonge held, Bebloed en gansch onthavend, En zonder paerd, in 't veld.

Door duizend hoeras bly begroet, Treedt hy al wanklend nader, En sleept zich tot aen 's veldheers voet. Hy reikt hem nog het antwoord Van 't opperhoofd van 't ander heer, Maer voelt zyn kracht bezwyken En stort verplet ter neêr!

De vorst, verstomd op zoo veel moed, Gebiedt vergeefsche hulpe; Hy baedt en smoort in eigen bloed. ‘Wat vergt gy, dappre jongling, Eisch voor uw loon vry alles af!’ En Fritz, den adem lozend: ‘Een plaets by haer..... in 't graf!’

Alleen den veldheer was 't bekend Wat deze woorden meenden - Het lyk werd in de legertent, Tot nader tyd bewogen - Het sein borst los uit ons kanon, De krygsbazuinen klonken, En Waterloo begon!

De gryzaerd zwygt. Een diepe zucht Ontrolt zyn forsche longen, Hy heft een hand nog in de lucht, (Zyne andre bleef op 't slagveld) Als wou hy nog den vyand slaen! Maer daedlyk zygt zy neder En vangt een' warmen traen.

De knapen knielen nog eens neêr, En torschen op hun schouders Den gryzaerd naer zyn veldhut weêr. De maegden bidden langer, Voor 't kruisjen in den maneschyn, En zeggen dat Mathilde En Fritz hier boven zyn.

En dat elk teederlievend paer Hun noodlot moet benyden, Daer ze eeuwig leven met elkaêr. En, zoo men beider namen Thans op de boomschors niet meer vindt, Dat zy in aller harten Te dieper staen geprint!