Psalmus 129. UYt den af-grond van mijn ghedachten,De profundis clamaui ad te Domine: Domine exaudi orationem meam. Stier’ ick tot u all’ mijne clachten, O Heer, o Heer, de stemm’ aenhoort, Van die in sonden light versmoort.
Hoort dogh met ooren goedertierigh,Fiant aures tuae intendentes in vocem deprecationis meae. ‘Tghebedt dat ick storte soo vierigh: Hoort all ‘tghekerrem, en ‘tgheween, Dat uyt my ruyst met volle zeen.
Hebt ghy in uwen rechten thoren,Si iniquitates obseruaueris Domine: Domine quis sustinebit. U groote straf ons aenghesworen: Helaes! mijn God wie zalder sijn, Die derven sien sal u aenschijn?
Maer om t’aensoecken u ghenaede,Quia apud te propitiatio est: propter legem tuam sustinui te Domine. En quam den mensche noynt te spaede: ‘Tis daerom dat ick naer u vlucht, En u gheboden vrees’ en ducht.
Wel aen, mijn Siel, hebt goet betrouwen:Sustinuit anima mea in verbo eius: sperauit anima mea in Domino. Wilt God’s ghebodt wel onderhouwen. Al sou de Weerelt heel vergaen; Soo sal sijn woord noch blijven staen.
Om dan, mijn God, by u te raecken,A custodiâ matutinâ usque ad noctem speret Israël in Domino. Voel’ ick mijn Siel ghedurigh haecken, Ghelijck den wachter vanden nacht, Naer de schoon gulde Sonne wacht.
Dat zy dan God’s ghenaed’ aen-reesen, Die met verschrom zijn Oordeel vreesen:Quia apud Dominum misericordia: copiosa apud eum redemptio. Want hy is lijd-saem ende goet, Voor al die hem vallen te voet.
Door hem soo sal eens sijn ontbondenEt ipse redimet Israël ex omnibus iniquitatibus eius. Ierusalem van al haer sonden: Hy sal haer bystaen in den noot, Iae selfs verlossen van de doot.
Cookies on Poetry Cove