V.
Wie zegt er mij hoe 't kwam dat ze inderdaad, Als de avond viel, den dag vóór hun verjaren, Elk gansch alleen aan 't overwegen waren Hoe 't zoo al op de lieve wereld gaat? Frits lag als een dier pachas van Turkijen, Die zich op dons wellustig nedervlijen, In eene zaal, die glanste van de pracht, Door weelde en kunst zinstreelend zaâmgebracht; De Wroeter zat te Gent in de achterkamer, Die hij bewoonde hij een' lijnwaadkramer, En Willem kende niets zoo aangenaam
Als liggen rooken door zijn zolderraam. - Zij dachten dus hoe 't zoo al gaat op aarde, Wat aanzien geeft en zedelijke waarde, En na de dood nog roem aan onzen naam. Dat kon hun toch niet onverschillig wezen. En weet er een van allen die mij lezen, Wat ze ieder als den allereersten wensch Beschouwden van een' redelijken mensch? Neen? - Een millioen! - O! Willem, als bezeten, Heeft bij dat woord zijn' pijpe weggesmeten. Zijn boezem slaakte een huppelend geluid. Dan sprong hij op en sloeg zijne armen uit, Terwijl hij wild op zijnen zolder stapte, En snel en driftig met zich zelven klapte. Zijne oogen blonken met het vuur der ziel. 't Was of rond hem het dakwerk nederviel, En hij 't miljoen, uitsprankelend in stralen, Als eene zon zag uit den hemel dalen. De goudbol berstte, en Willem, bijna blind, Gaf gil op gil en trippelde als een kind. Dan zag hij plots, schier zonder ademhalen, Paleizen, luchters, spiegels t' allen kant, En freules, glinsterend van diamant,
Glimlachend zweven door de ruime zalen. Zij wierpen met de handjes zoen op zoen, Zoo lief als of het was naar zijn miljoen. Dan zag hij zich door eenen koning groeten, Die pronkjuweelen legde aan zijne voeten; Dan was 't een schip, dat, stoomend op de zee, Met schot en vlag hem huldigde aan de ree; Dan was 't een paerd, te temmen noch te tergen, Dat met hem vloog, en steigerde op de bergen; Dan weêr een beedlaar, langs de baan ontmoet, Wien hij de beurs liet vallen in den hoed.
Cookies on Poetry Cove