VII.
Een uur nadien, met neêrgeslagene oogen,
Stond Vromen vóór het ziekbed neêrgebogen.
Hij loosde zuchten, wischte meengen traan,
Zwoor dat hij haar ten dienste zoude staan
En dat, uit zijne handen, haar vermogen
In die der paters recht zou overgaan.
Zij sprak dus weêr: ‘Laat een' notaris komen.’
En Vredecus ging henen met heer Vromen.
‘Wie?’ vroeg hij hem en deed de deure toe.
‘Niel,’ was het antwoord; doch de pater morde:
‘Notaris Niel? die vijand onzer Orde?
Dat opperhoofd der haters? Vriend! welhoe?...’
‘Ik ken hem,’ lachte Vromen, en zijn wezen
Liet in de diepte zijner ziele lezen.
‘Geen kwezelaar! vervolgde hij met klem:
Het dom publiek zal zwijgen, vriend, om hem!’
Glimlachend sprak daarop de pater: ‘Immer
De zelfde vos, ja, dagelijks nog slimmer!’
En Nelleken hing haren mantel om,
En liep om Niel als om een' bruidegom.