Winterbloemen

III.

Voorwaar! het is een beetre tijd, Die heden is gekomen! Wat nu, wat weten wij van strijd Aan Rijn- of Scheldezoomen?

Wij wasschen onze paân in room; 't Is alles pais en vrede; 't Is alles boter tot den boôm,Vondel. All' honigzeem en mede.

Wél lieten eindlijk Zuid en Noord De huwlijkssnoeren glippen; Maar, schoon nu de echttoorts niet meer gloort, Wij leven als de kippen.

Waar men hier ‘d'Oproerkoning’ schold, Die Willem's kroon kwam rooven, Roept nu het Noord: Leev' Leopold! Als 't Zuid: Oranje boven!

Ja, waar voorheen het Belgisch volk Den dood zwoer aan Van Manen, Die Neêrlands taal als Neêrlands tolk Daar ginds een weg woû banen, -

Zie, hoe door beiden, zij' aan zij', Nu 't Neêrlandsch wordt verheerlijkt, En dus, na zooveel hasp'larij, Van Manen weêr vereerlijkt.

Wat zeg ik? Telkens komt men saam Op prettige Congressen, Waar we onzen dorst, in Dietschlands naam, Met toast bij toasten lesschen:

Ja soms ('t is laat, als dat geschiedt, En 't woord klinkt in den duister) ‘Is Vlaandren Hollands broeder niet? Wie weet?...’ en dan, gefluister.

Waar is nu de oude ‘liberteit’, Die ons zoo aaklig scheidde? De hartlijkste fraterniteit Vereenigt ons nu beide.

En als 't geweld ooit wagen dorst Naar ons de hand te strekken, Éen zelfde schild zou beider borst Voor 's vijands wapen dekken.

Voorwaar! dat is een beetre tijd, Al brengt hij minder glorie. De minste vrede wint het wijd Van de edelste victorie.

En daarom, wie op elk gebied Moog' mopperen of klagen: ‘Zoo schoon als de oude zijn ze niet, De nu beleefde dagen!’

Ik prijs den vijftigjaar'gen vreê, Dien we eerlang staan te vieren, En zal, vier ik dien jubel meê, Hem met mijn palmen sieren.

Ja, 'k zie wel gaarne de eerzuil aan, 't Jaar-Dertig toegeheiligd, Maar 't liefst omhoog toch De Eendracht staan, Die 't land voor krijg beveiligt.

O draag' ze steeds in de armen d' oogst Van vredes gouden schooven: Dan rijst Oud-Hollands bloei op 't hoogst, Bij 't oud Oranje-boven!