II.
Bij den dood van Rosalia LovelingRosalia Loveling † te Nevele nabij Gent, 4 Mei 1875..
Op nieuw gebroken Een teedre luit, Die zangen kweelde Vol zoet geluid!
Een nachtegaaltje Verstomd in 't groen, Bekoorlijk Nevele, Van uw plantsoen!
Maar hoe ze er wegschool, Verliefd op rust, Aan 't hart der schepping, Haars harten lust,
Als zij haar gorgel Maar pas ontsloot, En haar zoet-treurig Een lied ontvlood,
O wat verrukking Voor oor bij oor Van 't aan haar liedren Geboeid gehoor!
En 't mocht zoo wezen! Want in haar toon Sprak liefde en weemoed Harmonisch schoon.
De Scheppings-stemmen, - 't Geruisch van 't woud, - Het murmlend beekje, - Der vooglen kout, -
De dauw van d'ochtend Die zwijgend viel, - 't Kreeg in haar tonen Een taal, een ziel.
En door de akkoorden Der Schepping kreet 't Zacht heimwee-klagen Van 't menschlijk leed.
Een kindergrafje, - Eens weesjens wee, - De zucht des pelgrims Aan 't strand der zee, -
De krans, verwelkend Op 't hoofd der bruid, - 't Werd alles zangstem Door haar geuit.
O droeve weemoed In 't zoet gekweel! Bezongt ge u zelve, Gij, Filomeel?
Bezongt gij 't noodlot Van 't vogelkijn, Dat haast van stemme Beroofd zou zijn?
Dat thans nog zingend Op 's peerlaars tak, Dien tak zou volgen, Als hij straks brak,
Om na te laten, Op d'ouden tronk, De tweeling-zangster, Die naast haar zong?
Of, teedre Zangzwaan, Hieft ge aan het lied, Waarmeê dien vogel Eens de aâm ontschiet?....
Hoe 't zij, dier zangen Zoo droeve galm Dient thans u zelve Ten uitvaart-psalm.
Als wij dien hooren Op uwe terp, Is 't als betreurde u Uw eigen harp.
En dies, geen lijkzang! Alleen een traan Voor haar, die zingend Is heengegaan.
Die zang blijft klinken, Langs bosch en weî, In Zuid en Noorden, Aan Rijn en Lei.
En zingt ons harte Nog vaak dien na, 't Gedenkt en 't dankt u, Rosalia!
Cookies on Poetry Cove