II.
Verrijst nog eenmaal voor onze oogen,
Gij, donkre dagen, onheilzwart,
Toen de eeuw, die wij beleven mogen,
In nacht en storm geboren werd.
De orkanen loeiden, 't onweêr blaakte:
Maar wakkre mannen, vroom en vroed,
Zij hielden in het onweêr moed,
Hoe ook de donder om hen kraakte.
Den zaadbuîl namen zij ter hand,
En zaaiden 't zaad van hooger leven,
In Kunst en Kennis de aard gegeven,
In 't op den aardschok schuddend land.
Dat zaad is heerlijk opgegaan!
Wij zien thans 't veld vol halmen staan!
Wij binden juichend rijke schoven,
Die we als der Vaadren oogstvrucht loven.
En daarom, Maaiers, roept nu luid,
Bij d' oogst den lof dier Zaaiers uit!