C Den Lof:sanck Ezechielis.Nae de wijse. Wt dieper noot. ICk sprack in mijne cranckheyt swaer Esai. 38. 10 Int midden van mijn daghen Doen ick was neghenendertich Jaer Begonst ick aldus te claghen Tot des graefs poorten moet ick gaen De doot die heeft my ommeuaen Mijn leuen is ten eynde. Van douerblijfsel der Jaren mijn Ben ick berooft seer clachtich Daerom sprack ick op dat termijn Ick sal den Heer almachtich Niet sien noch eenich mensche meer In dit cortwijlich leuen teer Met die inwoonders der Aerden. Ick moet verhuysen metter spoet Mijnen tijt is nv ghecomen Een ander woonste ick nemen moet Mijn leuen wert wech ghenomen Ghelijck een Herders hutte slicht Seer haestelijck wert opghelicht En van zijn plaetse verandert. Als een Weuer den draet afsnijt Mijn leuen wert afghesneden Doen ick verhoocht wert met iolijt Ben ick ghestooten beneden Mijn Jaren nemen nv een endt Die opwiesen seer excellent In eenen dach sal ick steruen.
Deu. 23 67 Ick rekende op den auonstont Ende daer nae op den morghen Mijn herte blijft altijt doorwont Met vreesen ende met sorghen Als eenen Leeuw moedich en fel Heeft Godt al mijne beenders snel Ghebroken en vermorselt. Als een Craen en Swaluwe cleyn Riep ick en schreeude gheduerich Als een Duyue maeckt ick gheweyn Mijn stemme was altoos treurich Ick suchte ick peep nae der voghelen sanck Die hier maken treurich gheclanck Van grooter pijne en smerte. Ick hief mijn ooghen ten hemel waert Die nv begonsten te breken Het herte was my so beswaert Dat ick niet cost wtghespreken Ick leet ghewelt en pijne groot Ick riep tot Godt in mijnen noot O Heer wilt my verquicken. Wat wil ick spreken oft claghen noch Godt heeft sijn woort macht ghegheuen Dat hy sprack is volcomen doch Der haluen maer ick beuen En treuren al mijn leuen lanck Seer swack en traech wert mijnen ganck Door droefheyt mijnder sielen. Ick ben verlost Heer van de doot En wederomme verresen Dijn weldaet en ghenade bloot Sal ouer al vruchtbaer wesen
Nae alle eeuwen werden cont Dat ick leue fraey en ghesont Dijn name sal sijn ghepresen. Doen ick in goede vrede was En verlost van mijn vyanden Viel ick in sieckten op dat pas En in des doots bitter banden] Mijn siel o Heer hebt ghy beurijt Door v ghenade groot en wijt Van die doot die my beuoude. Want ghy alle mijn sonden quaet Gheworpen hebt achter rugghe En hebt vergheuen mijn misdaet Waer door ick ben soo vlugghe Gheen dinck ter werelt my nv deert De schult en misdaet is gheweert De wortel mijner siecken. Die doot sijn en begrauen hier psal. 115 17 Sullen dy niet belijden Noch dijnen name prijsen fier Ghelijck sy doen met verblijden En lieuelijcke woorden fijn Die int leuen ghebleuen sijn Als ick oock doe nu ten tijden. Die in die grauen ligghen siet Dijn waerheyt niet verwachten Op dijn beloften hopen niet Die ghy volbrengt met machten De Vader sijne kinderen al Dijn waerheyt bekent maken sal Van gheslachte, tot gheslachte.
De Heere heeft my by ghestaen En verlost als den vaillianden Doen ick met pijnen was belaen Ende gheen hulpe voor handen Int huys des Heeren sullen wy Ons Lof:sanghen met herten bly Singhen soo langhe wy leuen.
Cookies on Poetry Cove