Jes. xl. vers 11.Hy sal syne kudde weiden als een Herder; Hy sal de lammerkens in syne armen vergaderen ende in synen schood dragen: de zoogende sal Hy sagtkens leiden. Des herders trouwe sorg bewaart de onnoos'le schaapen, Hy sluimert niet terwyl sy sorg'loos liggen slaapen; Soo rasch de gulde Son het aard'ryk weer bestraalt, Weid hy de kudde, daar se in tym of klaver dwaalt. Dan spoort Hy beekskens op, om uit de silv're plassen Het afgematte vee te drencken en te wassen. Dog dwaalen sy van 't spoor, Syn voorsorg slaatse gaâ, Bestuurtse met Syn staf of werpt 'er kluiten naa. Het swakke koestert Hy, Hy soekt het weggedreeven. Brengt haar de wolf in nood, Hy stelt voor haar Syn leeven. Soo trouw een herder is myn Heiland over my, Syn alsiend oog alleen maakt dat ik veilig zy. Hy voed my door Syn woord, daar gaa ik lustig weiden, Hy wil my door Syn Geest in alle waarheid leiden. Als 't klein-geloovig hert van angst of droefheid stikt Voert Hy my tot Syn heil; dan word myn ziel verkwikt; Daar laaft en wascht hy my, geneest myn' vuile wonden, Vergeeft en heiligt my van myn' ontelb're sonden; Dwaal ik dan weder af, syn teed're liefde en trouw Kastyd en brengt my weer tot heilsaam naberouw. Keer, Sondaar, roept hy, keer, en soek by My uw leeven, Ik heb My in den dood om uwentwil gegeeven.
Syn Vader-hert versmaad' myn swak geloove niet, Hy bluscht de wiek niet uit nog kneust 't gekrookte riet.
Cookies on Poetry Cove