Vlaemsche poëzy

I.

De volkszee was bedaerd; de vryheidsvlagge zweefde Weer zegepralend grootsch naest de oude ryksbanier; De vaderlandsche leeuw, die op zyn voeten beefde, Verhief den trotschen kop, heldhaftig, stout en fier; Terwyl de vredevlag, die op den toren wiegelt, Haer blanken vleugel in de kalme Noordzee spiegelt, En 't oord, weleer met bloed bemorst, Door Frankryks overmagt en dwinglandy van Spanje; Had, nauw uit de armen van Oranje, Een eigen rykstroon en een vorst.

Verbeelding, leid my naer die tyden Terug, langs 't afgelegde spoor; Herspiegel my het volksverblyden, By Belgies eersten uchtendgloor; En toon my aen Westvlaendrens stranden, Waer Leopold eerst aen mogt landen, Vlaemsch Belgie met ontdekte kruin, Dat, ver op de opgewuifde waetren, 's Lands eersten welkomgroet den Vorst doet tegen schaetren, Van stroom, en veld, en dal, en duin.

God dank! daer ryst hy voor myne oogen De nieuwgebouwde vorstentroon: 'k Zie Belgie smeekend neêrgebogen, Met scepter en met koningskroon Voor hem, wiens volksmin op der Grieken troon wou steigren, Maer grooter werd, als Vorst, door 't roemenswaerdig weigren, By 't tanen van het vredelicht; 'k Zie Leopold ten troon geklommen De volkswet in de hand, die leer der vorstendommen, Waerop Europa 't oog met eerbied houdt gerigt.

Stil, vaderlanders, stil, en luistert; Zwygt, stroom en woud; de koning spreekt: Geen zucht, geen woord, hoe zacht gefluisterd, Geen adem die de stilte breekt. God! hoe welsprekend is de tale Der wysheid, zonder woordenprale; Die tael is 't, die de volken leert. Stil Belgen, laet geen zucht ontglippen; Vangt ieder woord van 's konings lippen: Stil, stil, 't is Leopold, die Belgies grondwet zweert.

Waer schuilt gy, wondre kunstpenseelen Van Belgies grooten schilderheer?... Kom, Rubens, mael ons die tafreelen, Met ziel en leven als weleer. Neen, wyk terug: de glans, die om uw werk zou stralen, Zou nooit ons zielevreugde malen; Den naneef, die 't gewrocht bespiedt, Zoudt gy verrukken en verwondren; Zyn geestdrift zou u tegendondren; Maer ons begrypen, kan hy niet.

Wat waert gy paersch en doodsch, o beeldtenis der vryheid, By 't glansen van het koningdom! Doch schoon zyt gy als bruid. De blyheid Bezielt u, want een vorst hebt gy ten bruidegom: Met de onafhanklykheid moogt ge in de rykszael troonen, Uw bruidegom de grondwet toonen, Terwyl gy op zyn boezem rust, En, zacht omstrengeld door zyn liefde, Het leed vergeet, dat Belgie griefde, De smart, die hy heeft uitgebluscht.