Vlaemsche poëzy

V.

Wees welkom, wees gegroet, volzaelge morgenstond, Doorstraeld met volksgeluk en blydschap van den lande, Wees driewerf wellekom, aen Belgies horizont, Dag, waer de hemelvorst een jubelkrans om spande!

Wees welkom, wees gegroet, o Koning, op den troon, Die 's lands erkentlykheid, als jubelaer, u stichtte, Aen u, zyn wyzen Vorst.... Dat Belgies jubelkroon, Gelyk een zegestar, het aerderyk verlichte!

Daer schittert hy door eigen daden, Door vreedzaemheid en liefdegloed; Zyn troon is opgetooid met frissche olyvenbladen, En, als een bloemengaerd, ligt Belgie aen zyn voet.

Ja, de adem van den vreê, die over de akkers waeide, Schonk bloemen aen de plant, en bloesem aen de vrucht; En 't koren dat de veldling maeide, Dronk ryke korrels uit de reine vryheidslucht; De vlaemsche veldling, lang voor 't morgenkrieken wakker, Drinkt aen de vredebron geen dwazen krygslust in; De vlaemsche jongling ploegt den vaderlyken akker, En is de schutgeest van het ouderlyk gezin.

Daegt op, stoomt aen uit vreemde streken, Stoomt aen uit Oost, en Zuid, en Noord; Beschouwt den jubelkrans, die om den Koning gloort, Gelyk een hemelzegeteeken; Vereert het dankgevoel, dat Belgenland bezielt. Ziet hoe de kunstnaer, dien de Koning heeft veredeld, En de arme, die in Vlaendren heeft gebedeld, Erkentlyk aen zyn voelen knielt.

De stemme van het volk is ja de stem van God: Het volk riep Leopold; God heeft den Vorst gezegend; 't Volk smeekte om bystand in zyn weifelende lot; En 's hemels liefdedrop heeft Belgenland beregend. Juich, Belgie, juich, aenschouw het vorstelyk geslacht, Aen 't erflyk koningdom, door Leopold geschonken; Zie hoe Louisa's deugd, Maria Tresa's kracht, U, met verjongden gloed, als heillicht tegenvonken. Ja, geef uw boezem lucht by 't huidig hooggety. O Belgie, laet den stroom van al uw liefde bruisen, Laet d'echo van uw hart om 's konings zetel ruischen; Groet 't vorstelyk gezin eerbiedig, aen de zy Zyns vaders, wen de blik, dien ge op den troon laet slralen, Als weêrlicht van uw ziel, den koning gaet herhalen: ‘Wat Belgie 't meest bemint, o Leopold, zyt Gy.’

Zie hoe de feestvlag zwaeit, en hoe de wimpels zwieren; Zie hoe de Belgen 't feest van hunnen Koning vieren. De glans van 't voorgeslacht, dat eeuw op eeuwe dekt, Wordt op den jubeldag ontsluijerd. En gewekt, Door 't vaderlandsch gevoel van stede- en veldelingen, Ruischt de oude vlaemsche zang u toe, als uit de kringen Van 't zalig geestendom; met forschen feesttoonval, Klinkt Belgies jongste stem en Maerlants luitgeschal.

Gy hoort, gy ziet, o Vorst, de stoflyke bewyzen Van eerbied en van dankbaerheid, Als liefdewondren, om uw jubeltroone ryzen, En aêmt den geur in dien de jubelkrans verspreidt; Maer hoe de vreugde ook strael, door pracht u voorgetooverd, Haer glans wordt door den gloed der dankbre ziel veroverd, Die neêrgebogen voor het kruis, In burgerwoon en werkmanskluis, Den Vorst der wereldvorsten afsmeekt, Dat hy den liefdeband van Vorst en volk nooit afbreekt, En hemelwellust storte op Belgies koningshuis.

Wat zyt ge, o harmony der ongewyde zangen, Wat is het volksgejuich, de geestdrift van het land, Wat is een troon met goud en bloemfestoen omhangen, By 't innig dankgevoel dat in de ziel ontbrandt?

't Zyn wierookwalmen die, pas opgegaen, verdwynen; 't Is kunstvuer-slingring dat zyn goochellicht verspreidt, En luchlpaleizen voor het stoflyk oog doet schynen: 't Onstoflyk leeft alleen, en glanst in eeuwigheid.

Beschermende Almagt, bron van liefde, en licht, en leven, Gy, die d'olyfboom schiept, en die de troonen zaeit, Die vredepalmen door de vorstendommen zwaeit, En Belgenland een Koning hebt gegeven, Zie neêr, van d'onbegonnen troon, Op hem, dien Gy versiert met vrede- en jubelkroon; Dien Gy in d'uchtend van zyn grysheid, Tooit met den diadeem van vorstelyke wysheid; Schenk onzen Koning rust, gezondheid, duerzaem heil, En houd der Belgen land gestaêg op vredespeil. Geef magt aen Leopold, by 't straffen en 't gebieden, Verjongt zyn levenskracht, wanneer zy dreigt te vlieden; Bewaer hem op den troon, gezegend door uw hand, En op uw arm geleund, ten steun van 't vaderland.

Zie opwaerts, Belgenland, juich, zie den hemel open: Uw bede kloof de neevlen door; De Alvader hoorde u aen, zag u betrouwend hopen; En 't stroomend hemellicht doorstraelt uw feestdaggloor.

O neen, zoo hebt gy nooit geblonken, Myn oud en roemryk vaderland; De vorst, waerop de Belg mag pronken, Prykt reeds onsterflyk in Europa's vorstenband. De tolk der grondwet, door het vrye volk gekozen, Heeft 't vreemde staetsvernuft verwonderd en doen blozen; Door 't vorstelyk genie des Konings voorgegaen, Streeft Belgie 't spoor vooruit der glorierykste volken. De Alwysheid juicht het toe, en, boven stof en wolken, Schryft zy in 't eeuwig boek der Belgen grootheid aen.