CAPUT.III.
Hinc tibi ne qua meae obrepant oblivia legis, Sed penitus subeantque animo, mentique residant Quae vitae praecepta fero. Non certius istis Quidquam annos saturet vitae, pacemque propaget Et pietas et cana fides quacumque movebis Nusquam absint. hoc ipse tibi connecte monile Conspicuum collo. tum quidque ut pectore promis Sit pietas. sid Lees: sit. cana fides praenuntia cordis. Sic accepta Deo grata et mortalibus aetas Procedet facilique manu quodcunque gerendum
Expedies. si nulla tui fiducia, si mens Nitatur sincera Deo, nec lumina quoquam Divertas. Dux ille tibi, te tramite recto Constituet firmans gressusque tuebitur omnes Sed tibi ne offundat caecum sapientia amorem Multa cave summa et virtus hoc cardine vertat: UT VITIUM fugiens, rerum vereare Parentem. Hinc suus et fuerit vigor artubus, et bona membris Compages, quique ossa riget diffusilis humor. Cuncta Deo quae accepta feras, nec sit tibi quidquam Auctoris quod laude vacat, cui rite quotamus Lees: quotannis. Primaevo fructu facito. Sic horrea messis Rumpet, et undabit lacubus vindemia plenis, Explebuntque animum. Sed ne si prospera acerbis Admiscet. ne luxus iners obrepat, in ipsum. Auctorem insurgens mentem aversare docentis Ac magni tibi sit curam hinc agnoscere amoris. Qualiter ut si quem natorum ex omnibus unum Fert oculis pia cura patris, sic huic timet uni, Ut dextram differre diu nequeatque salubrem. Felix cui Patuit claro Sapientia vultu Qui rerumque vices versando extundere verum Evaluit, puraeque oculos intendere luci, Quam satius studium hic sistens, ac si aestuet auro Cura recondendo! Tum quos sapientia fructus Exhuberat, terrae quis praelucere metallis Abnuat? An quisquam baccam quam eructat Eoi Unda maris vel si quidquam dilectius usquam Aeterno ex aequanda Lees: exaequanda. putet sapientiae honori?
Illa suis dextra securae tempora vitae, Divitias laeva, et primos largitur honores Larga manu. qua fert gressum sincera voluptas Congreditur, Pax alma subit circumque serenat Omnia, Sic tanto si quis perculsus amore Fertur in amplexum prensaeque amplexui inhaeret Hinc Lees: huic. erit illa arbor vitae hunc aeterna beabit Ipse Pater terram ut fundat liberamine iusto Immotam omnipotens, ut vasto fornice caelum Irrequietum, axemque polis suspendit et aptat, Thesauros ut prodit aquarum, et ab aethere sudo Pascua foecundo rigat implorantia rore: Illa Patris menti insedit sapientia, pulcrum Concinnavit opus, rerumque exordia prudens Digessit. Mundique unà fovet alma tenorem. Huc, Fili huc geminas acies intende, nec usquam A solida doctrina animum, sensusve reflecte, Vita erit illa animae, ac sensus tranquilla movebit Compositos, perque ora suum diffundet honorem Tuque tuus, mentis concepta haud irrita cernes, Spe gressus fundans certa, sed nec pede quòquam Impinges. tibi nulla quietem turbida imago Inficiet: sed suavis erit quaeque artubus aegris Quod labor exhausit, curaeve benigna reponat Lees: reponet. Non facies inopina malorum pectore robur Excutiet. quin illa malos quae certa fatigat Nulla metu, aut damnis te desolatio tanget Namque Deus tutela tui, cui inniteris, ullis Ne capiare dolis praesenti numine servat. Hoc firmate Bono indulge, nec sis mora nam se
Diffundit sic sponte sua, facilisque merenti Depropera quod cuique potes, nec subdole amicum Differ poscentem tibi quod conferre facultas Quid? si cui sit multa tui fiducia, tecum Si securus agit, possisne hunc inter amorem Incanto Lees: Incauto. versare dolos? Num si tibi nullo Expertus damno, litem intendisse iuvabit? Sed cave ne quà etiam subeat violentia sequendi Consilia, illicitosque ausus, utcumque secundis In rebus, sese et facies concinnet in omnes Improbitas. tu cuncta horre vestigia. Namque Hanc Deus, et quidquid pravum exsecratur, amatque Rectum animum, cui se agnosci, mentisque recludi Indulget secreta suae. Iusti ille quietem Sub quocunque detur tecto saturatque, beatque Sed premit iniustos dira exsecratio, mentem Quae nusquam constare sinit, luxum inter, operque Lees: opesque. Irrequietam agitans. Placitum sic nempe potenti Iustitiae, ut quem Caeca sui fidentia raptat, Securusque Dei quidque in ludibria vertit Non habeat fidum ille Deum coepta omnia tantum Sentiat eludi. Sed cui mansueta Deo mens. Numinis hic placidi aeternum experietur amorem Unius est proprio sapientis gloria iure: Stultorum pudor, ac quo se quisque altius effert Altius hôc turpis caput unà infamia tollit.
Cookies on Poetry Cove