II.
Sacht deur een camervensterkijn
Die morghenstrael der sonne schiet,
Ende met teder guldenen schijn
Een biesen wieghsken overghiet,
Waerin een meideken lief als een enghel
Ende slanc als een jeughdighe bloemenstenghel
Blauooghigh, vroom ende schoon besielt
Ten dancghebede nedercnielt.
Dicht bider wieghe de moeder staet,
Ooghen ende handen ten hemel ghericht,
Si draeght een vleckenloos morghenghewaet,
Ende leeret bidden dat bloeijende wicht.
Een milde sweem van hemelschen seghen
Is over die salighen nederghesteghen.
So een eenvoudigh huuselic beelt
Heeft menighen twijfel des herten gheheelt.