III
De moeder ylt, nog droever, 's morgens vroeg
Ter kamer, waar het bitterst leed haar sloeg.
Zy wilde daar nog eenen stond verbeiden,
En 't lykjen dan naar 't kerkhof begeleiden.
Toen zy 't vertrek zwaarmoedig binnentrad,
Vond zy haar kind, dat recht in 't kistjen zat;
Dat uit den krans, die 't hemelsbruidjen smukte,
Al spelende de laatste blaadjens rukte,
En dat, zoodra 't de lieve moeder ziet,
Haar lachende de beide handjens biedt.