II
Als 't witte roosj' ontrukt aan zynen stengel,
Lag daar in 't eng verblyf die slapende engel.
De vrede Gods week niet van zyn gelaat:
Hy kende toch de wereld noch haar kwaad.
Een glimlach bleef nog zachtjens zich vertoonen,
En zweefde lief en vreemd om mond en konen.
En plotseling krimpt weêr zyn handjen saêm,
En 't mondjen loost een zwakken levensaêm.
Het zachtste rood kleurt zyn bestorven lippen;
Zyn oogjens ook mag weêr een blik ontglippen.
't Is werklik uit den doodslaap opgewekt,
Nu 't langzaam arm en beentjens roert en rept.
Het richt zich op, en blikt naar alle zyden,
Verwonderd, dat geen stappen tot hem glyden.
En: ‘Moeder!’ roept het, roept en zucht en weent,
Wyl niemand hem terstond het oor verleent.
't Gaat moêgeweend met zynen doodkrans spelen,
En laat zyn oog weêr door het kaarslicht streelen.