Myner beminde echtgenoote Melanie Maillart deze toeeigening.
Mag die Erde sich verschwdren;
Ist nicht Lieb' ein Talisman?
Treue Herzen, sie gehören
Für die Ewigfeit sich an.
Erd' und Himmel mag zerfallen,
Vom Zerstörungshauch verweht,
Wenn die Liebe über allen
Trümmern trinmphirend steht.
Hadermann.
Nog buldren 's werelds onweêrvlag en.
Dat ook de koenste zou vertsagen;
Nog juicht der helle vreugdgejoel
In 't walgelike straatgewoel;
Nog legt de booze list en lagen
Om deugd en luister weg te vagen;
Ik zinge, ver van 't schandtooneel,
Myn lied in 't stille lustpriëel.
Het Ongenoegen moge huilen,
Om wellust, goud en rykdom pruilen,
Het wensche vry, te zyner eer,
De ryken laag, de hoogen neêr;
Ik zal by myn gelieven schuilen,
En nimmer 't huislik heil verruilen
Met lage drift en laffe zucht
Naar paradyscher appelvrucht.
Geen koning kan 't geluk vergrooten,
Dat ik sints jaren heb genoten,
En nog geniet, in min en trouw,
By myne stilgeprezen vrouw!
Des heb ik in 't geheim besloten
De liedjens, mynen harte ontsproten,
Te wyden aan de dierbre vrouw,
Myn lust in heil, myn troost in rouw.
Wen woester nog en wrok en veede
Zich over de aarde heen verbreedde,
Dan vonde ik tegen 't stormgedruis
Een schuilhoek in myn needrig huis;
Des zy dit boek te dezer stede
Een denkmaal van des huizes vrede;
Ontfang de zangen, die ik biê,
Als liefdedenkmaal, Melanie!