Alleen filomeelen bezielen het bosch,
En houden den wandlaer gekluisterd.
Zy gorglen, en orglen, en schateren los,
Door stille verrukking beluisterd.
Toch belge den wandlaer het neuriën niet
Van 't nederig muschjen, verborgen in 't riet,
Waer 't windjen door fladdert en fluistert.
Pr. Van Duyse, Vad. poëzy, 1, 44.