Stemme: Orange. Of, Astraea lieve Maeghd. SOphia reyne Maeghd, Die in u boesem draeght,
Den brandt die ons gemoedt ontstelt: Soo datmen acht noch goed noch gelt, Ick draegh u, en klaegh u met hert en sin, 'k Verlangh na uwe Min, U deughden, u vreughden Verkies ick voor een schat en groot gewin. 2 O Wijsheyt, ick verlang, Waer heen streckt doch u gangh! Ey schuylt in 'tbinnenst van mijn hert, En leert my kennen wat my smert: U wegen, en stegen, maeckt my doch koud, En schenckt my 't allerstond Den zegen, verkregen, Van aenbegin uyt Godes heyl'ge mond. 3 Ghy zijt een Godlijck licht, Een spiegel voor 't gesicht, Een beeld van 's Hemels goedigheyt, Een strale van sijn heerlijckheydt: Oock jeugdigh, en deughdigh en goed van aert, Die ons treckt Hemelwaert, Door klaerheyd, en wae[r]heyd, Die uyt den glans des Scheppers gebaert. 4 Ghy zijt van God gedaelt, En hebt van hem gehaelt De druppels van des Hemels douw, O schenckt ons u oprechte trouw, U schatten, daer matten, niet komen Daer roe[s]t noch roover zy, Dan 't knagen, en 't klagen, En van 't verderf en alle schanden vr[y] 5 Maer wier soeckt Peerl of Kroo[n] Wier soeckt der deughden loon, Die erft voorwaer het hooghste goed: Hy soeckt den Hemel int gemoed: Van binnen, de sinnen, hem spreke[n] aen, Wilt u ziel hooger staen: Godts gaven, die laven Den Mensch, om saligh in sijn Rijc[k] te gaen.
Cookies on Poetry Cove