10.
TEn lesten soo hebbe ick mijn ooghen,, gesloten,
VVant Nature niet dan om rusten haeckte,
Mercurius een vanden hooghen,, ghenoten,
VVt Iuppiters Throon quam ende my raeckte,
Met sijnder Roede die my slapende maeckte,
Dies ick my doen vant vol Fantasyen,
Maer Morpheus een van des drooms Goden waeckte,
En begonst my t'allen canten te bestryen,
Dus lach ick swacrmoedich vol Melancolyen,
Schuddende bevende met beclaste,, sinnen,, al.
De sulcke waent rusten die onraste,, ghewinnen,, sal.