Stemme: Sus &c. Siet de stem in de Natalitiis van Petr. Hurtadus Cant. IX.
I. NU is ons hert dees aarde moe: Nu wil het na de Hoogte toe. Laag' aardsche schepsels vlied, U Hoogt' en lust ons niet; Laat los, ay! laat ons los, uw diepe veynsery En can ons cluyst'ren niet // nu sijn wy vry. II. Wy sijn aan Iesum vast gehegt, Ons' hert is met hem opgeregt. Want onlangs lag het laff Met Iesus in het graff: Met Iesu stond het op // en creeg weer levens cragt, Als Iesus tot den top // ons' heyl volbragt. III. Maar 't creeg een hooger Heylicheyd Als 't op t' Olijf-gebergt geleyd Met Iesus soete mond In stille reden stond: En Iesus henen voer (ons' ooge sag het aan)
Door logt en wolcken heen, En liet ons staan. IV. Doe hielden wy ten hemel heen Ons' oogen met een bly geween, En met ons' oog ons' hert,En met ons' etc. Sonden wy naar om hoog; Het was aan Iesu vast, So lieten wy beneen ons' aartschen last. V. Nu is ons' siele daar gehegt Daar hare schat is weg gelegt; (Haar overdiere schatt!Haar overdiere schat!) En kent geen schatten meer dan Godes dieren soon; En kent geen heerlijckheyt dan sijnen troon. VI. S'en heeft geen rust dan dese rust: S' en heeft geen lust dan dese lust. Die naalde trilt en beeft Tot dat sy 't noorden heeft: De naalde van ons' hert en heeft nog rust nog stand; Tot dat sy dese Sterr valt in de hand. VII. Wat lust ons' vuyle vleesch ons bied En lust nu ons siele niet: De lust van spijs en dranck Is enckel gal en stanck, By 't hemelsch Nectar soet, dat hier ons' herte smaackt, Dat in 't verquicken voedt, En droefheyt slaackt. VIII. Nu sijn de schigten doof en doodt Die vleeschelijcke Minne schoot. Ons sinnelijcken Min Ons minnelijcken Sin Stijgt lugt en wolcken door, en ruckt ten hemel in, En neemt ons' herten meed': daar 's nu ons Min. IX. Als d'aarde mat en dorre-droog
Met reten schreyt ten Hemel hoog Om 't opgetrocken nat: Soo dorst ons' Sielen mat Tot die ten Hemel toog, En seyd Sijt onbevreest Ick ga, maar send mijn borg, Ons send dien Geest. 8. Maymaand 1659.
Cookies on Poetry Cove