Beschuldigde Onschuld.
Jan hief sijn hand en dreygd met volle leden Peter
Te slaan; Maar Peter wijs ontweeck die slag en seyd
Geen dreygement en quetst: beyd vriend, het is my beter
Dat ick voor eens pareer, dan op uw vuysten beyd.
Mit sloeg Jan toe, en mis, en rolden in het voet-sand
Dat neus en kinneback hem spleet; doe riep hy, Pier!
Uw schuld is dat ik my dus quets' en sta vol bloet, want
Had gy niet boselijck ontweken, 'k stond nog hier.