Vernagten ontrent 't Slou.
WAt een woelen door elckander!
Elck een soeckt sijn best gemack.
Maar in 't schip is 't rusten schrander.
Noghtans; d' een lag op sijn sack,
D'ander sey 'k sou plaats verlenen
So ick niet die goede Vrouw
Die haar rust plaets aen mijn benen
Heeft genomen, hindren souw:
D'eene schickt sijn hooft: sijn voeten
D'ander: maar hoe datmen 't set,
Hoe sy door elck-ander wroeten,
'T is en 't blijft een plancke bed:
Immers leerd' ick hoe genegen
Ider is tot sobre rust.
Vrinden i Laat ons dat bewegen
Onse herten (so bewust
Dat sy waard sijn 't ewig swermen
Sonder eynd en sonder maat)
Vry te maken van dat kermen
En te sien na betren staat.
't Is hier weynig tijds te lijden
't Is hier om een nagt of twee.
Maar O Eewig! eeuw'ge tijden!
Onbedencklijck Sielen-wee!
't Is maar 't lichaem dat ons deret
't Lichaam is dog haast te vre'en:
Maar helaas! de siel verseret
Draagt dat rusten moest de ween.