10.
Want spreeken sy een woord, of twee,
Het smaakt geensins na rust, noch vree,
't Is vol bedrogs al watse denken,
Om 't stille volk des lands te krenken.
Sy sperren, van een bittre krop,
Hun monden teegen my wyd op,
En seggen, om myn nood verheugt,
Ha haa, nu siet ons oog syn vreugd.