9.
De kudden, die ontelbaar dwaalen,
Bekleeden 't vlakke veld,
Het kooren dekt de diepe daalen,
Waar in 't van weelde swelt.
Het schynt, op't land, dat alle dingen
Dan niet als juichen doen,
Ja alles dunkt ons ook te singen,
Ja zoo een schoon saisoen.