5 pause.
21.
Al weeder quam hun oovrig saad hem quellen,
Versocht syn God, en dorst hem perken stellen,
Daar doch syn magt aan Israël liet blyken,
Dat alles voor syn heiligheit moet stryken.
Het dacht niet aan dien dag, doe 't, door syn hand,
Verlost wierdt uit des weêrpartyders land.