4.
Het woest verderf kom, met gedruis,
Hem self, die 't hoofd is van 't gespuis,
Zo oover, dat hy 't niet kan weeten.
Syn net, dat hy, te schelmsch vermeeten;
Voor my verburg, vang syne ziel,
Sulx hy verwoest daar in verviel.
Dan juicht myn ziele, vol van vreugd,
Om 's Heeren heil, in hem verheugt.