I pause.
4.
O God, doe gy den uittogt had,
En, voor uw volk, in 't woeste trad,
Zo dreunde 't aardsch gestichte,
Den heemel droop voor 't aanschyn Gods,
Zelf deese sinaï, zo trots,
Smolt voor Gods aangesigte.
O God, gy God van Israël,
Nu doetge mildelyk ons wel,
Door druppels van uw reegen.
Gy laaft, en sterkt uw erffenis,
Wanneerse mat van droogten is,
Sy bloeit door uwen seegen.