9.
Ik voele dat de smaad myn harte brak,
En ben seer swak. Ik wachtte naa meedoogen,
Maar niemand was van meedely bewoogen,
Ik vond niet een die troostlik tot my sprak.
Sy gaaven my, al lee ik hongersnood,
In myne spys, ook gal, en gift te eeten,
En, tot myn draak, al was myn dorst seer groot,
Slechs eedik, die myn tonge heeft doorbeeten.