Ik vergaa van troostloos waaken,
Als een mussche, die op daaken,
Van syn weerga afgescheurt,
Eensaam sit, en sich vertreurt.
Immers moet ik, alle daagen,
Mynes vyands smaad verdraagen,
Ieder raaskop is my teegen,
Sweert hy ooit, ik ben de seegen.
Cookies on Poetry Cove
We use cookies to remember your language preference and — only with your consent — to learn how Poetry Cove is used. You can change your mind any time.
Davids Psalmen · Joannes Six van Chandelier · Poetry Cove