4.
Gy gaaft myn hart, nu als herbooren,
Reeds, door dien goeden sonneschyn,
Meer lusts, en vreugds, dan 't volk laat hooren,
Nu in den tyd des oogsts hun kooren.
En most vermeenigvuldigt zyn.
Zo dat ik, 's aavonds, neergeleegen,
Met eenen vreedig, slaapen zal.
Want gy alleen, tot my geneegen,
Zult, Heer, my seeker, door uw seegen,
Doen woonen, vry van ongeval.