7.
Ik wierd in 't swart gebukt bespeurt,
Als een die, om syn moeder, treurt.
Maar nu ik hink van 't geen ik lyde,
Versaamen sy, en zyn dies blyde.
Ja self noch mank versaamen sy,
Dat ik 't niet weete, teegen my.
Elk scheurtme met syn lastermuil,
En swygt niet stil, maar maaktme vuil.