Zwart op wit

III.

Op 't randschrift van het fransche geld (Waeronder dan nog valsche stukken) Vind 'k u, o Broederschap, vermeld Als nummer drie, In compagnie Van uw twee andre zusterkrukken; Of wapprend, op eene oproervlag Met gulden letters ingeschreven, Ziedaer hoe ik u eenmael zag, Maer elders nergens, bij mijn leven! Was 't meening, was 't slechts voor de grap? Lieve Broederschap!

Twee knapen leefden met elkaêr: 't Was rosbaerd Kaïn, de ongelikte, Bij 't vechten steeds van zessen klaar, En Abel, tam Als 't goedigst lam. Hoort, hoe dat broederpaer zich schikte: Broêr Kaïn zwaeide een knuppel rond En sloeg, met onbehouwen slagen Broêr Abel mors-dood op den grond. Zoo was, reeds in de vroegste dagen, Een bloedig pleit uw eerste stap, Lieve Broederschap!

Of 't sedert dien veel beter ging, Dat scheelt voorzeker geen twee druppels. 't Schijnt me altijd 't zelfde pleitgeding Van haet en nijd En bittre spijt, Al vliegen overal geen knuppels. 't Is steeds oremus wat men ziet: 't Zijn Kaïns, norsche bullebijters, Of Abels, bevende als een riet; Hier, reuzige krakeelers, wrijters, Daer sukkelaers met krauw en krab: Lieve Broederschap!

Ginds komen legers op de been, Trawanten van gekroonde schrokken. Partijen raken handgemeen; Zij troeven dol De huid zich vol En vechten nijdig om de brokken. De scherpgeladen blaespijp hoest En spuwt kartetsen dat het dondert; De steden zijn ontvolkt, verwoest; De velden liggen kael geplonderd. 't Is links een houw en regts een trap: Lieve Broederschap!

De klein-munt van dat groote geld Zijn brammen van gesloten knuisten, Den rug als hagel toegeteld; 't Is naer gehuil Bij bult en buil, Gevolg van 't daeglijksch krabbelvuisten; 't Zijn meerdren, ongelikt fatsoen Van snorbaerds, grof gespierde venten, Die 't weeke hart u krimpen doen, Bij 't hooren van hun dreigementen. De mindren slaen zij lam en slap: Lieve Broederschap!

Ginds valt, bij 't akeligst rumoer, Het schorremorrie aen 't krakeelen: De meubels dansen van den vloer; Men vliegt elkaêr In 't hangend hair En grijpt naer tang en bezemsteelen. 't Verwijt gudst stroomvloeds uit den mond, En de elleboog schiet uit de mouwen; De flarden waeijen op den grond: Tafreel van ruzie onder vrouwen. Vaertwel, sloof, halsdoek, kraeg en flab: Lieve Zusterschap!

'k Spreek van geen diefstal, brand of moord Als keur van broederlijke plagen Zijn ze alledaegsch goedje in hun soort; De volle zoô Is legio Waervan de kranten steeds gewagen; - Noch van 't gedistilleerd venijn Dat zusterkransjes meesmuils lispen, Als ze, opgewekt door vromen schijn, De heele buert door heeklen, gispen, En 't mondwerk rammelt van 't gesnap: Lieve Broederschap!

Ook scheld ik u het schouwspel kwijt Van politieke galgenvrinden; Van Esaus, in modern habijt, Wier valsch systeem En zoet gefleem Bij blinden Jacob toegang vinden. Voor 't communistisch linzenmeel Staet hij zijn regt af aen den leepert; Maer 't kooksel walgt hem in de keel En smaekt figuerlijk sterk gepeperd. Een erfdeel mist ge, en lust geen pap: Lieve Broederschap! Hoe meer ik kijk, hoe meer ik merk Dat 'k op geen Broederschap mag bouwen, Dan op de Broederschap der Kerk. Daer is er geen Dan deze alleen Die ik fatsoenlijk kan betrouwen. Maer 't Broederiijke van onze eeuw, (Men noem' mij al een Jan Contrarie) 't Is ijdelklinkend woordgeschreeuw, Kwakzalverskunst en zuivre larie. Wie 't beter weet, de vent is knap: Lieve Broederschap!