Zwart op wit

II.

Alcyone.

Indien ik in het stuk van zingen Ovidius' geheim bezat, 'k Toonde u gedaentewisselingen, Waervan die vriend geen denkbeeld had. De blanke zwaen op 't spieglend water, Als kuiken onaenzienlijk grauw, Zoo wel als 't jonge hoen, dat later Den waeijer openschudt als pauw; De pop, herschapen tot een vlinder, Wiens kleurschakering 't oog verstomt, Dit alles geldt toch heel wat minder Dan Zij die uit de kostschool komt. Wie ook 't verschijnsel moog verklaren, Zij is hetzelfde meisje niet

Dat, nauwelijks een tweetal jaren Geleden, 't huislijk dak verliet. Zie, 't slanke middeltje is geregen In 't sterkgespannen bleinkorset; Al 't overige daerentegen Zoo breed als mooglijk uitgezet. Heeft Haer 't fatsoen der plank begeven Voor iets wat meer bevallig staet, Zulks wordt door de ouders toegeschreven Aen d'invloed van een vreemd klimaet; Schoon kwade tongen 't anders merken En wijten aen de modeschuld, Dat, waer natuer niet meê wou werken, De kunst een gaping heeft gevuld. Die zwierge golving voor en achter, Die ronde vorm, dat malsch gezwel, In de oogen van den kunstbetrachter Zijn ze ijdle dop en waterbel. Het hair, dat eerst in wilde vlokken Vrij waeide in zijn natuerlijk schoon, Daelt nu, tot krullen saêmgetrokken, Als stijve oblietjes langs de koon. Zelfs de oogen, die zoo helder blonken, Saffieren in het goud gevat, Zij schieten tlians heel andre lonken

En zeggen ik en weet niet wat. Is zij dezelfde als eens te voren, Of wat verandring is geschied? De chrysalide is nieuw herboren: Zij is 't, en toch zij is het niet.

Des morgens in den spiegel kijken: Drie uertjes zijn zoo gauw besteed Aen 't hair fatsoenlijk glad te strijken En 't passen van het nieuwe kleed! Hangt alles even keurig mooitjes, Naer d'eisch der laetste modewet, En onberisplijk in zijn plooitjes, Dan met mama-lief op salet. Nu lokt een zoel en lieflijk weder Hen uit op de open wandelbaen; Daer zweven ze eeuwig op en neder, Steeds door de meest bezochte laen. Wat wordt daer heen en weêr gekuijerd, Geslenterd in Gods heete zon, En 't stofrig voetpad rein geschuijerd Door 't randstuk van de sleepjapon! Soms drentlen beiden langs de straten En gaen ze op winkeliersbezoek, Als twee bezielde modeplaten

Kersversch geknipt uit 't prentenboek. Of, 't sierlijk tweespan ingetreden En op de kussens neêrgevleid, Wordt moeder nog eens rondgereden En dochter meê ten toon gespreid. Tafreel van hoogre wareldzeden! Zóó wordt de gansche dag besteed Aen keur van drukke bezigheden, En is het avond eer men 't weet.

De schouwburg slikt de honderdtallen: Het nieuw tooneelspel wordt vertoond, En, uitgelezen onder allen Is Zij, die in de logie troont. 't Genummerd kamertje ingestoven, Een uer nadat het stuk begon (Als wou de lieve u doen gelooven Dat zij 't reeds lang van buiten kon), Ligt ze achterover, woelt en fluistert En gluert de zael rond door 't lorgnet; De mode wil niet dat men luistert, Dan naer de sprongen van 't ballet. Nog zijn de flikkers niet ten ende, Maer denk niet dat ze blijven zal: Weg is ze - een sierlijk rijtuig mende

Haer pijlsnel voort naer 't gindsche bal. Het bal! Hoe zal ik thans beschrijven Wat hier 't genie der vrouw vermag, En niet bezij de waerheid blijven Van 't geen ik daer zoo dikwerf zag? Het bal! De marktplaets waer de schoonheid, Den fijnen kenners voorgedischt, Het uiterst van heur kunst ten toon spreidt: Behaegziekte en doorslepen list. Het bal! Een beurs vol beunhaesloopers En konkelaers in overvloed; Veel handelbod, maer weinig koopers Voor 't smaeklijk uitgestalde goed; Een pakhuis, waer de prijs den winnaer Op entrepôt soms jaren wacht, Eer dat hij door een' ouden minnaer In consummatie wordt gebrag 't; Ziedaer het bal! En 't is geen logen U hier moedwillig voorgezet; Betrouw veeleer uwe eigen oogen, En zijt getuige van de pret:

Een warmte, minstens dertig graden, Walmt reeds benauwd aen d'ingang voor. Gekneusd, verfommeld, half gebraden,

Wringt ge u dien vloed van menschen door. 't Zijn hier een aental hofkornuiten, Van houding fier, de borst omhoog, Met valsche tong en valsche kuiten, En 't vierkant glaesje in 't regteroog. Ginds pauwen met geleende veêren, Baronnen zonder parkement, En apocryphe banjerheeren Die vaek de huisvrouw zelf niet kent. Een lange reeks verdroogde vellen, Rijk uitgedoscht en opgeflikt, Beweginglooze sentinellen Op stoelen langs den muer geschikt, Die zitten daer, als zoo veel draken Ter schildwacht over 't gulden vlies, Heur lieve dochters te bewaken Opdat niet eene 't spoor verliez'. Maer wie het best u moog bevallen Van heel die blanke maegdenrij, De meest betoovrende onder allen En tevens ook de schoonste is zij. Zie luchtig haer in 't ronde zwaeijen: Hoe wipt ze heen en weêr, gezwind Bij 't oogenblindend ommedraeijen, En stuivende als een dwarrelwind!

Wat zweeft ze en golft ze, slank en zwierig! En hoe ze hijgt en stikt en zweet, Toch vindt zij 't dansen regt pleizierig; Ze is onvermoeid, en dan.... wie weet Of straks niet een van al die jonkers Haer nt minziek hartje stelen zal? Die muggenzwerm van hupsche pronkers Gonst hier toch niet voor niemendal. Welk zacht gelonk, welk oogenstreelen; Wat zoete tael ontvloeit haer keel; Hoe kunstig weet zij 't rond te deelen: Een beetje aen elk, en nooit te veel! Mamatje ook wil een vrijer hebben Voor 't arme kind; de looze spin Loert uit haer hoekje en spant de webben; Ligt vliegt er de een of de andere in. Hurrah, Goddank! Thans jubelzangen En blij triomflied uitgegalmd! De mug bleef in het weefsel hangen: De aenstaende man is ingepalmd. Wie langer vreugd scheppe in een dansje Te midden van 't verwenscht gedruisch, Zij gunt aen andren 't zelfde kansje En trekt met moederlief naer huis.