Zwart op wit

III.

De Melkweg.

Wie heeft niet eenmael in het leven Zich aen den god der min gewijd, Zijn meisje lijf en ziel vergeven En 't lieve schepseltje opgevrijd? Ten zij de man 't gevoel verloren, Siroop voor bloed in de aedren heeft En 't hart tot ijsklomp stijf bevroren; Maer 'k heb zoo iemand nooit beleefd. Nieuws zal 'k u op dit punt niet geven; 't Loopt d'eigen slender overal; En wat ge vindt bij Cats beschreven Is ook met Hem en Haer 't geval: Hij, - joolig fleemen, vleijen, kozen En kusjes stelen op de wang;

Zij, - mijmrend zitten, peinzen, blozen En handjes drukken uren lang. Hij, - de armen om zijn zielsvriendinne, Heur kwinkeleren 't suikrig lied; Zij, - spelen 't spel van zoete minne Met ooggeknijp als 't niemand ziet. Beloften, plannen, stil gefemel, 't Houdt aen, geslagen uer op uer: Voor Hem en Haer een zaelge hemel, Voor wie er bij zit mal figuer. Waerom dit koordje langer rekken Dan noodig is bij ons verhael? 'k Wil 't schuifgordijn er over trekken En leide u thans ter huwlijkszael.

Reeds bij het krieken van den morgen Nam 't vrolijk feestgejoel begin, En overmaet van drukke zorgen Heerschte in het ouderlijk gezin. Wie rijden daer naer 't stadhuis henen? De burgemeester in persoon Zal 't jeugdig paer in d'echt vereenen, En vlechten hun de huwlijkskroon. Nooit klopte Hem en Haer het hart zoo En worgde hun 't beklemd gemoed,

Dan thans, nu de oude heer 't in-kwarto Van 't lijvig wetboek open doet. Want in die wetten staet beschreven De pligt van ieder echtgenoot: Hoe Hij bescherming haer zal geven En werken voor het daeglijks brood. Ook wordt met nadruk voorgelezen Hoe Zij, oost-, westwaerts, overal Hem volgen, Hem gehoorzaem wezen En trouwe liefde schenken zal. Het jawoord volgt op 't lessen spellen; Alleen slechts heeft het Haer den schijn Dat, bij 't maetschaplijk wetten stellen, De meisjes niet geraedpleegd zijn. Is alles nu hiermede in orde En de echtverbinding kant en klaer? Neen, 't pas voltrokken huwlijk worde Eerst ingeheiligd voor 't altaer. Nieuwsgiergen staen er om gedrongen . ‘Waer is de bruîgom, waer de bruid? Wat flinke vent, wat knappe jongen! En Zij, wat ziet ze er aerdig uit!’ Zoo worden beî door honderd oogen Bewonderd, en van A tot Z Bepluisd, ontleed, gewikt, gewogen

Met ijdle lofspraek voor gebed. Heer-Oom heeft hunnen echt gezegend En hun de handen opgelegd; De bede om kindren dat het regent Heeft hij tot driemael toe herzegd. Wat al de patriarchen samen Bestonden, wordt Hun toegedacht. De jonge lieden preevlen amen En 't huwlijk is voor God volbragt.

Thans wacht het feestmael de echtelingen: De blijde bruiloft wordt gevierd; De vrienden scharen zich in kringen Rondom de tafel, rijk gesierd. Wat zijn ze vrolijk aengezeten Die tot den disch genoodigd zijn! Wat keur van uitgezochte beten! Hoe lustig prikklend schuimt de wijn! Wat toasten, wenschen, vrome beden, Waerop het bruidspaer wordt vergast! Wat opgewarmde oude aerdigheden, Als scherpschroot op hen toegepast! Maer hoe ook de andren zich vermaken Bij lekkren beet en fijne flesch, De teedre jonggetrouwden haken

Naer de eenzaemheid der reiskales. Wie 't heil zich droome op ruimer zeeën, Of 't rondbazuine op hooger dak, Stil egoïsmus met de tweeën Biedt meer genot bij meer gemak. Zie, 't uer van scheiden is geslagen; Gekust nog voor de laetste mael: Reeds zijn de koffers op den wagen En zit de voerman in den zaêl. Men doet hen uitgeleî tot buiten, Met blij en toch gekropt gemoed; Mama schreit tranen, ja, met tuiten, Bij 't geven van den aftogtsgroet. Nog eens, vaertwel! De grendels schuiven: Daer opent zich de breede poort, En onder 't weêrzijdsch zakdoekwuiven Rijdt nu de voerman klapprend voort.

Welligt komt de eene of de andre, en vraegt-je Wat of toen verder is geschied? Geve antwoord aen 't nieuwsgierig Aegtje Wie wil: ik waeg me aen 't antwoord niet. Zoo tusschen schors en boom den vinger Te steken, leidt vaek in de knel; Als afgerigte tongbedwinger

Trek ik mijn naelden uit het spel. Wie ooit, ter schouwburgzael gezeten, Heeft aen het eind van 't stuk getreurd, Omdat hij verder niet mogt weten Wat dan nog achter 't scherm gebeurt? 't Gaet zoo met 't jeugdig echtpaer even: Laet Hem met Haer gelukkig zijn; De drie bedrijven zijn gegeven En 't oog stuit op de valgordijn.

Eens keeren beide reisgezellen Van de ondernomen speeltogt weêr; Maer hoe ze 't nader zullen stellen, Dat weet alléén de Lieve Heer. Zal 't, even als in de eerste dagen, Steeds de eigen gloed van liefde zijn, Of bleekt somtijds voor duistre vlagen De heldre huwlijkszonneschijn? Zijn 't nog dezelfde blijde droomen, Als ingebeeldheid zoet gesmaekt, Of zal misschien de tijd eens komen Die plaets voor treurge waerheid maekt? Zijn ze ijvrig in het kindren koopen, En dijen koeken uit 't beslag; Of blijft het bij verijdeld hopen,

Gevolgd van wederzijdsch beklag? Is Hij dezelfde man gebleven, Vol vuer en onbezweken trouw, Door ziel- en zingenot gedreven Alleen voor de aengebeden vrouw? Zal Zij, als moeder, huisvrouw, wezen Vol teedre zorg naest wijs beleid? Zal Zij Hem steeds in de oogen lezen Met zedige onderworpenheid? Beminnen Hem, Hem dienen, eeren, Als heer en hoofd van 't jong gezin?... De toekomst zal dit alles leeren En daer ligt veel verborgens in.

INHOUD.

Blz.

Een Brief van J.A. Alberdingk Thijm aan den Auteur v.

De Koningin der Belgen 1.

Beatrijs 11.

De Tweelingspriet 33.

Aen twee verbolgen Collegas 38.

Ik en weet niet wat 43.

Op het Album eener Zwolsche Schoone 46.

In het Album van Mevrouw Delecourt 48.

In de Vriendenrol van den Dichter P. van Duyse 50.

In het Album van Mevrouw Serrure 52.

Achteruit 54.

Vrijheid, Gelijkheid, Broederschap 62.

Half en half 77.

Het Koninklijk Nederlandsch Instituet. R.I.P. 86.

Brief aen Th. van Ryswyck 91.

Vaderles aen eenen ter Hoogeschool trekkenden Zoon 95.

Drie Gestarnten aan den Vrouwenhemel. (De Maegd. Alcyone. De Melkweg.) 104.