Betrachtinghe.
VLoeyt soo traenen uyt mijn oogen, Dat sy nimmer op en droogen; Daer de droefheydt boven maet, 't Binnenst' van mijn Ziel door-gaet. Ick en ween niet om u lijden, Dat wy, eerder doet verblijden, Lieven Iesu, om dat ghy, Soo geleden hebt voor my; Die soo dier my wilde koopen, Als ick u was afgeloopen, En my wed'rom hebt her-stelt, En verlost, door 't bloedigh gelt, Over- vloedigh uyt-ghegoten; Daer ick 't voor-deel van genoten,
Ick my weer tot boosheydt geef, Heel on-waerdigh, dat ick leef. Wat magh anders my gebeuren, Als een on-gemaetigh treuren, Om te weenen voor mijn schult, Die u soo met lijden vult: Dat ghy meer gevoelt mijn' sonden, Als de smerten van u wonden: Om dat sy, soo dier u staen, En soo licht verloren gaen; Als ick my van sond' niet wachte, Noch u bitter lijden achte; Maer on-danckhaer wijck u af, En u dobbel lijden gaf? Iesu siet ick kom dan weder, En ick worp my droevigh neder Aen u voeten, om genaedt, Voor dit mijn verdobbelt quaedt. Zijn mijn sonden menigh-vuldigh? Noch zijt ghy veel meer geduldigh, In het lijden van het quaedt, Als ghy noyt, met on-genaedt, Eenigh sondaer sult ontfanghen, Die boet-veerdigh, met verlangen, Tot u, om genaede gaet, Die met armen open staet, En om-helst hun met genaeden, Die met sonden over-laeden, Komen op u roepen aen Tot u, om den last t'ont-gaen,
Vande groeve, swaere packen, Daer hun leden mè verswacken, En hun Ziel noch meer gepijnt, Tot een droeviger quaedt eynt. Niet en kan ons meerder schaeden, Als wan-hop' van u genaeden: Want hy doet Godt self te niet, Die van Godt wan-hopigh vliedt; En de sonden van sijn leven Meerder houwt, als Godt vergeven Kan, door sijn bermhertigheydt: Dat met laster wordt geseyt. Godt on-eyndigh in sijn' zegen Is altijdt ons toe-genegen 't Qaedt noyt over-treffen sal, Daer het goedt, gaet boven al. Waer om wil dan wan-hopen, En in 't sonde diep versopen Blijven liggen, als ick magh, Met een woortje aen den dagh Vyt den slijck-put licht geraecken, Als ick't hert kan rouwigh maecken, En uyt liefde segghen, Heer 'k Heb gesondicht, sonder meer? Godt, die my ghenaedt doet vraegen, Sal hy my dan gram verjaegen, Als ick komen wil tot hem, En gehoor geef aen sijn stem? 't Wordt niet wel te saem ghebonden, Ons bederf, met Christi wonden;
Die voor ons geleden heeft, Wenscht dat jeder voor hem leeft, Sal ick dan, soo gaen verloren? Beter waer ick niet geboren, Daer het quaedt van my begaen, Sijn genaed' niet stil doet staen. Altoos meer kan hy vergeven, Als ick quaedt doen kan mijn leven; Hy en heeft geen eynd' in't goedt Dus ick noyt wan-hopen moet, Soeten Iesu magh ick vraegen? Voor wie hebt ghy 't al verdraegen, En ghewilligh onder-staen, Al het leet u, aen-ghedaen? Is 't voor u? ghy hebt gheen sonden. Is 't voor my ? ick ben vol wonden, En gheboren in het quaedt, Die heb noodigh u ghenaedt. Ghy hebt willen meer betaelen, Als ick schulden kan behaelen; Leght betaelingh by de schult, En besiet, oft u gedult, Niet in prijs, sal over-wegen, Door bermhertigheydt en zegen; Om dat sy on-eyndigh is? Dat is selver en gewis; Dat het minste van u lijden, Al de menschen kan bevrijden, En betaelen voor hun sond': Al waerd 't saecken dat-men vond'
In elck' mensch in het besonder (ó Wat on-bevroede wonder!) Al de sonden en het quaedt, Dat soo langh de wereldt staet, En gestaen heeft. Lieven Heere! Is 't niet rèen, dat ick my keere Tot u, om bermhertigheydt, Die sich van geen' sondaer scheydt: Oock al ben ick over-laeden; Ick en kom daer noyt te spaeden; Als ick met een rouwigh hert, Door de liefd' ghedreven werdt. Iesu, ick moet noch eens vraegen, Waerom dan soo veel verdraegen? Als een drup' ghenochsaem was, Waer toe dan soo grooten plas, Van u heyligh bloedt vergoten? Waerom d'aeders al ont-sloten, Door de geessels on-getelt, Van het Iodtsche vreedt gewelt? Het is waer, hoor ick u seggen, En ick' kan het niet weer-leggen; Met een drup' moght ick ghestaen, Maer mijn liefd' was niet vol-daen: Mijn hert door de liefde moedigh, Doet my lijden over-vloedigh: Soo als David had voor-seyt,Ps. 129. Dat ick uwe zaeligheydt, Over-vloedigh sal uyt-wercken: Soo, dat ghy licht kont bemercken,
Wat een liefde ick u draegh: Soo ghy leeft naer mijn behaegh.
Cookies on Poetry Cove