Betrachtingh van Theosima. Godt-soeckende ziele.
GRooten Godt, en goeden Vaeder, Wijsen Schepper, en bewaerder, In 't besonder van het werck: Dat ghy vanden niet tot d'aerde, En uyt d'aerd' soo slecht van waerde, Hebt gevormt, en met het merck. Van u wesen vast bezegelt, En door wetten wel gheregelt, Die geschreven staen in 't hert, Vanden eersten mensch verheven, In onnooselheydt van leven: Die uyt aerdt ghedreven werdt, Om sijn' Schepper te herkennen, En sijn hert hem toe te wennen, Door de reen genoch verlicht: Daer hy henen komt ghetoghen, Sonder teghen-standt bewoghen, Vyt cracht van sijn Ziels gewicht. Dan, eylaes! de snoode sonden In ons eerste Ouders vonden Hebben 't menschelijck geslacht Heel verduystert inde reden, Door het snoepigh over-treden, En tot droef bederf gebracht.
Nu wy inden aerdt bedorven, In gherechtigheydt verstorven, In ons crachten soo verswackt: Dat wy, als gheboeyde slaeven, Onder 't jock des vyandts draeven, Heel in duysternis gestelt. Ach! wie sal ons eens ont-binden, Om de vrijheydt weer te vinden, Vyt het dwingende gewelt? Lost mijn Ziel uyt desen duyster, En bestraelt haer, door den luyster (Lieven Godt) van uwen geest: Dat het lichaem, 't welck moet sterven Mijne Ziel niet magh bederven, Om te woelen, als een beest, Met de beesten, hier op d'aerde: Daer sy is van hoogher waerde, En het Lichaem in-gestort; Om soo door de Ziel te leven, Tot het hemels meer gedreven, Als een beest, tot d'aerde wordt. 't Eynde, dat wy zijn gheschaepen, Is niet, om het aerdts te raepen, Al zijn wy op d'aerd' ghestelt: Al het aerdts van wanckel dueren, Magh ons Ziele niet vervueren, Noch weer-houwen door gewelt, Van aen-lockelijcke dinghen: Maer wy moeten ons bedwinghen Int begeren, van het goedt,
Dat sich aen-ghenaem sal lieghen, Om in schijn, ons te bedrieghen, Om te trecken ons ghemoedt. ô Godt! opent my, de ooghen, Bid ick u, wilt niet ghedooghen, Dat ick blindt in mijn verstandt: My sou dwaeselijck in-belden, Dat ghy, mijnen geest hier stelde Tot verbliif in't droevigh landt, Wy en moghen hier niet wonen, Maer als gasten, ons verthoonen, Spoedigh naer, een beter woon': Daer wy 't eeuwigh licht aen-schouwen, En in vreughden ons ont-houwen, Tot een wel-verdiende loon. Wy zijn al uyt u ghekomen, Om den wegh, tot u ghenomen Te vervoorderen met vlijt, Wy en moghen hier niet slaepen, Noch naer d'ydelheden gaepen, Maer acht nemen op den tijdt: Die ons is, uyt jonst ghegheven, Om in d'oeffeningh te leven Van de liefd', een selsaem deught: Die alleen is uyt-ghelesen, Om aen deughden, deught te wesen, Tot verdieningh vande vreught. Nu dan Godt, ick worp my neder Aen u voeten: jont my weder Mijn verloren, eerste licht.
Dat daer niet my magh beletten, Om mijn hert op u te setten, En te hechten mijn ghesicht Op het eeuwigh, dat ick trachte, En met groot verlangh verwachte, Drijft den duyster uyt mijn hert: Dat dees Rèen mij voor-gehouwen, My de waerheydt doen aen-schouwen: Opdat ick soo kennend' wordt, Dat ghy zijt mijn eerst beginnen, Den bestierder van mijn sinnen, Mijnen leydts- man, wegh en endt: Ach waer ick van 't aerdts ontslaegen, Moght ick u mijn hert op-draegen, Suyver puer en on-gheschent.
Cookies on Poetry Cove