Betrachtinghe.
GRooten Godt, en noyt vol-presen, Rijck van wijsheydt, sonder endt: Wiens goedtheydt noyt sal wesen. Op een seker maet' bekent. Die den Hemel en de aerde, Hebt gheschaepen in 't begin, En hebt my tot hooger waerde, Naer 't beginsel, door uw min, Vyt de aerde willen vormen,
In het wesen uws ghelijck; Niet om dat ick, als de wormen, Soude vroeten in het slijck: Maer om dat ick sou bekomen, Self den hemel tot mijn deel: Als ick my heb af-ghenomen, 't Recht tot d'aerde int gheheel, En mijn hert sal nimmer hechten, Aen het on ghestaedigh goedt, En mijn sinn'lijckheydt met vechten Gants sal brengen onder voet. Hier toe dient my dan te weten, Mijn begintsel uyt den niet, En hoe alles is gheseten; Datmen met de ooghen siet, In't begrijp van 't Godd'lijck wesen, Die de born' is vanden Al, Datter komt uyt niet gheresen, Oft nu is, oft wefen sal. Hier soo kan ick claer aen-mercken, Lieven Schepper, wat ick ben: Die met rèen van al u wercken, Voor het minste, my beken. Ach! wat ben ick hier in't leven? Wat is't, dat ick roer en staen? Wie heeft my, aen my ghegheven, Om mijn wesen te verstaen? Ick by my, my niet en vinde, Ten sy dat ick keer tot niet, En hem d'eer geef, die my minde,
Dat ick ben van niet tot jet. Wout ghy dan van my jet maecken: Waerom ben ick niet een beest, Die tot u, noyt kan gheraecken, Om haer' rede-loosen gheest? Ben ick dan tot mensch verkoren, En met reen en gheest begaeft? Maer waer om, niet lam gheboren Scheef, oft manck, oft on-versaeft, Dwaes, uyt-sinnigh, sonder reden, On-ghenaedigh, vreedt en quaedt, Weder-spannigh, niet te vreden, Met u miltheydt inde daedt? Lieven Godt! ick moet beleyden: Dat ick sonder u niet ben, Vande beesten af-ghescheyden, En u door't verstandt herken, Ick en had u niet gheraeden, Noch ghesproken noch versocht: Maer u goedtheyt, door ghenaeden, Heeft my tot den staet ghehrocht, Van een edel mensch'lijck wesen On-bedorven, schoon en recht; Door u beldt wordt in-gelesen, Aen het aerdts niet vast gehecht. Van al 't goedt, moet ick u kennen; Maer ons quaedt, komt uyt den aerdt, Door het over-tredigh schennen, Van u hoogh gebodt op d'aerdt. Maer dat my, meest doet bewegen,
Dat het al, te boven gaet: Is uw' on-bepaelden Zegen, Die my te bevroeden slaet: Dat ghy my hebt willen eeren. Met een' Ziel soo Zegen-rijck: Dat ick licht aen haer kan leren, Hoe de liefd' maeckt haers gelijck: Op dat sy sou konnen minnen, En sou worden we'er bemindt, En daer toe een Schepsel vinden, Die haer dienen sou, tot vrindt. Ach! hoe ben ick niet gehouwen V te minnen, wat ick magh, En mijn hert tot u te stouwen, V te loven nacht en dagh: Om dat ick ben 't werck uws handen, Dat ghy door uw' eygen raedt, Soo verciert hebt met de panden Van u Zegen en genaedt. Met wie sal ick dan verkeeren, En op wie mijn oogen slaen? Wie sal ick met lof vereeren, En met liefde zijn toe-gedaen? Als den wercker van mijn wesen, Die my sijnen geest in-stort; Doen ick uyt den niet geresen, Vyt, het slijck, een lichaem wordt Van sijn handt gevormt, soo konstigh; Dat dit puyck stuck, van sijn werck, My vereert, uyt liefde jonstigh:
Staet ten thoon in 's wereldts perck, Ach! waert dat een Belt ghesneden Van een geestigh konstenaer, Boven form, sich noch met reden, Heel verstandigh, wirdt gewaer? Sou dit Beldt met al sijn crachten, Voor soo veel het mogh'lijck is, D'eer en roem niet gaen betrachten Van sijn' meester? 't is gewis: Dat het danckbaer sou sich thoonen, En hem minnen sonder maet, En bedencken, hoe 't sal loonen Sijnen konstenaer met daedt. Ach mijn Ziel, wat sult ghy dencken, Zijnde niet alleen het Beeldt, Dat u Godt heeft willen schencken; Die den af-druck heeft ghestelt Self in u, van't Godd'lijck wesen: Op dat ghy, die hem gelijckt, (Waer uyt d'oorsaeck komt geresen, Van de liefde, als het blijckt) Hem sout minnen, dancken, prijsen En op't hoogst' verheffen sout, En hem allen dienst bewijsen, Die u soo in weerden hout? Wat een straf sou my dan wachten! Dat ick 't goedt aen my gedaen, Wou on-danckbaer niet veel achten, Oft in het vergeten staen? Lieven: Godt, ken waer niet weerdigh,
Dat de Sonne my bestraelt: Maer veel eer, dat d'aerde veerdigh, My in haeren af-grondt haelt. Iont my dan, dat ick in-dachtigh, Danckbaer ben, aen al u qoedt: En dat ick van herten crachtiqh, Liefd' met liefde, weder-boet.
Cookies on Poetry Cove