Betrachtinghe.
LIeven Godt, ick staen verslaeghen, Als ick mijne blindtheydt ken: Daer ick som-wijl met behaeghen, Op uw' Schepsels spelend' ben, En niet eens en sou ghedencken, Waer toe sy gheschaepen zijn: Dat ghy die hebt willen schencken; Om, door hunnen schoonen schijn Ons verstandt, u toe te stieren, Als tot 't alder-schoonste schoon Dat de Schepsels, soo kan cieren, Hier in dees verworpen woon. Moest ick dan, niet wel bedencken, Van wat schoonte dat ghy zijt, Om mijn hert, aen u te schencken, V te minnen, en altijdt V te stellen voor mijn ooghen, Als ick uwe wercken sien, Ende nimmer-meer ghedooghen, Dat mijn hert van u sou vli'en, Om dat ghy, Godt, uyt-gelesen Zijt, in schoonheydt, boven al: Daer geen schoonder schoont' van wesen, Als ghy zijt, ooyt wesen sal? Al de Schepsels, die u handen
Hebben op de aerd' ghevormt, Zijn, uw' schoonheydts-onder-panden, Oock het alder-slecht' ghevvormt', Die al goedt en schoon van wesen, En niet anders konden zijn: Om dat sy, uyt u gheresen, Deelen-me aen uvven schijn: Hoe wel dat sy moeten wijcken Aen u wesen, schoont', en goedt: Dan het is alleen 't ghelijcken Aen u, dat hun cieren moet: Doch, ô Godt! by u gheleken Hunne schoonheyt waer niet schoon, Hunne goedtheyt waer gheweken, En hun wesen ydel thoon. Eens ghelijck, al wat wy weten, By u wetenschap ghestelt, Wordt meer, voor een bot-vergeten, Als voor wetenschap ghetelt Maer, als ick, al om kan mercken, Dat ghy zijt ons hooghste goedt, Voel ick sulcken soetheydt wercken In mijn hert en teer ghemoedt: Dat, als ick wil over-legghen Hunn' uyt-wendelijcken schijn; Dat sy stommelinghs my segghen, Dat sy uwe maecksels zijn: En dat ick door 't wel behaegen Tot u, soo getrocken ben; Dat ick sonder meer te vraegen,
Door hun, uwe goedtheydt ken Kan ick u, ô Godt! dan speuren, Vyt de schoonheydt van u werck? Wat kan my noch meer ghebeuren, Als een suyver oogh-ghemerck, Door u goedtheydt vast te bouwen Op u waerheydt, die niet faelt? Om een vast Gheloof te houwen, Vanden hemel af-ghedaelt, Door u Godd'lijck woordt ghesproken, Door Propheten eerst voor-seyt, Lauter, waer, en on-ghebroken Door d'Apostelen verbreydt Iont my dat ick magh ghenaecken, Het schoon licht van dese deught: Die alleen kan toe-gangh maecken, Tot den in-gangh vande vreught.
Cookies on Poetry Cove