Betrachtinghe.
GOeden Godt, mijn hert en liefde, Hoe ben ick hier nu benouwt? Ach! waer't dat het u beliefde, Ghy my licht vertroosten sout: Als ick dieper gaen bedencken, Dat u niemandt kennend' werdt, En veel minder u kan schencken, Met behaegh sijn minnend' hert, Die niet eerst en heeft bekomen 't Waer gheloof, door u ghenaedt: Daer geen recht wordt toe-ghenomen, Door verdienstelijcke daedt. 't Is alleen u milde gifte Lieven Godt! die ghy toe-draeght Naer u goedtheydt en belifte, Aen hem, die het u behaeght. Maer magh ick dan niet wel duchten, Daer ick soo verworpen, hier Altijdt moet verleghen suchten, Altijdt, als een naeckten pier, Soo moet vroeten inde aerde, Die mijn voedtsel soeck in d'aerdt. Ach! hoe ben ick sonder waerde, Door bedorventheydt van aerdt. Dat ghy my dan liet verleghen,
Lieven Godt! om dat ghy kent My, on-waerdigh aen uw' Zeghen! Die ghy met meer rede sent, Aen die beter sullen passen Op u minnelijck ghebodt, En van deught in deught op-wassen: Ach mijn' liefde! ach, ach Godt! Ghy hebt reèn my te verlaeten Inden duyster, inden niet, By de rest die u behaeten, En nu ligghen in't verdriet: Maer ick moet ô Godt beleyden: t' Is u liefde, die het doet, Dat ick niet word' af-ghescheyden, Van soo wenschelijcke goedt, Onder hondert duysent menschen, En veel meerder, on-ghetelt, Die naer u noyt sullen wenschen, In het heydenschap ghestelt: Daer sy van u niet en hooren, Daer ghy niet verkondicht wordt, En in duysternis versmooren, Aen d'aff-goderey gegordt. Had ick dan met hun ghebleven, En de waerheydt noyt ghekent: Wat belangh, kost u dat gheven, Lieven Godt! als ick ten endt, Waer met hun, een' meer verloren? Heb ick dan jet meer ghedaen, Als sy, die niet zijn verkoren,
En in't heydenschap vergaen? Dat moet my het hoogst' bewegen Tot her-kennis van het goedt, Dat ghy my, uyt gunst gheneghen, Boven soo veel ander, doet, Dit moet my een spoore wesen, Tot een liefde sonder endt: Dat ghy my hebt uyt-ghelesen, En my 't waer Gheloof toe-sendt, Dat den in-gangh is, tot 't leven, En den toe-gangh tot u min: Ach! ick sal my heel begheven Tot u, Heer, met hert en sin, Wilt dan my, het hert verstercken, Om al dat 't Gheloof my leert, Niet te looghenen, met wercken, Vande waerheydt af-ghekeert, Iont my dat ick u hoogh achte, Vyt een liefde soo opprecht Dat ick u alleen betrachte, Nerghens zijnde aen-ghehecht, Als aen u: die Een in wesen, In uw' self-standt zijt altijdt 't Selven, dat ghy waert voor desen, En sult zijn, dat ghy nu zijt: Soo magh mijne Ziel eens haecken, Vyt haer on-ghestaedigheydt, Tot haer rust-plaets te gheraecken: Daer zy inder eeuwigheydt, V sal dancken, prijsen, dienen,
En u gheven eer en lof, Met de Engels, Seraphinen, En met heel het hemels hof.
Cookies on Poetry Cove