Pag. 51. vs. 21. men ziet u steets bezorgt met lessen voor te schryven, maer zelfs, 't geen gy verdoemt in anderen, bedryven.] By de Latynen is een bekende sprenk:
Turpe est doctori, quem culpa redarguit ipsum;
't welk op dezen zin uitkoomt:
Een leeraer, die de deugt wil preken, Moet zelfs zich zuivren van gebreken.
Maer helaes!
De zulken vindt men nogh als parelen aen strant. De schaersheit maekt ze duur.
't Ware zeker te wenschen, dat zulke wryters zich deze ernsthaftigeMatth. VII. 3, 4, 5. lesse des Heilants dagelyks erinnerden: Wat ziet gy den splinter in uws broeders oog, maer den balk in uw oog merkt gy niet? Of met wat schyn van reden zult gy toch tot uwen broeder zeggen: Laet toe, dat ik den splinter uit uw oog doe, en ziet daer is een balk in het uwe. Gy geveinsde, werpt eerst den balk uit uw oog, en dan zult gy eerst bezien om den splinter uit uws broeders oog te doen. Joannes Antonides vander Goes, de vernuftigste der Nederduitsche dichteren, gelykt dit slagh van huichelaren niet onaerdigh by de lyndraeiers, die veinzende achteruit te treden en van aerdsche winst af te zien, vast hun endt weten te rekken en op hun voordeel loeren. De schildery, die hy 'er van geeft, is zeker al te levendigh afgemaelt, om hier niet geheel ten toon stellen. Aldus laet hy zich dan in het eerste boek des Ystrooms hooren:
Nu stont myn Ykant vol, en wy van lant gevaren Laveerden 't aerdryk om door eindelooze baren; En zagen, waer by nacht het Kruis in 't water zinkt En waer Arkturus in Boötes tabbert blinkt. Ten ware ik my vergaepte aen onze Lynbaensloten, Die spier en zenuw aen het lichaem van de vloten Verschaffen, en eer ik haer grootheit overleg, Nogh duizent treden my afwoekren uit myn' wegh Om een geslacht te zien, dat voor verkeerde gangen (Hoe menigh lydt 'er om!) gewoon is gelt te ontfangen:
Dat ons gezicht verblindt, en veinzende achteruit Te treden, af te zien van aerdsche winst en buit, Vast op zyn voordeel loert en weet zyn eind te rekken; Noch veinst het openbaer; en om 't voor ons te dekken Behoeft het breede vilt noch blinkend koorkleet aen, Noch met gebogen hals op d'eene zy te gaen. U wort op hooger markt dit veinzen toegeschreven, Gy, die een' schyn vertoont van ingetogen leven, Die elk tot armoê preekt, en rechts en slinx niet zoekt Dan rykdom, hoe geveinst gy gelt en schat vervloekt. Maer dek vry, looze Sfinx, de klaeuwen met uw veêren, De Farizceusche gryns kan ons gezicht niet keeren. Hoe gy de troni trekt, en 't logenachtigh oog Uit heilige aendacht schynt te strekken naer om hoog, Nogh komt de gierigheit, vermomt met valsche treken U zelf verraden, en gedurigh uit te breken. De werelt kent uw deugt, gy trekt dezelve lyn, En moogt de zotten nogh bedriegen met den schyn. Bemint gy d'armen en het lyden en verzaken, Hoe schuwt gy zoo bezorgt de nederige daken En leidt uw dartel oor ten dans op luit en veêl, 't Wellustigh oog in zyde en gout? de tong en keel Geleert op huichlery, magh zich gerust verdrinken In Rynschen daeu, zoo lang die niet door 't vel koomt blinken: Als maer hier onder, om de sleur, een enkel woort Tot lof en dankbaerheit des Scheppers wordt gehoort. Wat ootmoet, schoon ik 't zocht, kan ik op u vertrouwen, Uit wien men niet verneemt als namen van Mevrouwen.
En grootsten van het lant. quam Christus weêr beneên, Van daer hy wort in 't heir der Englen aengebeên, Zoo deerlyk en versmaet, en met bebloede leden Den kruisberg Golgotha al hygende opgetreden; Gy zoudt (nu belg u niet, dat ik my uwer schaem) U schamen in den mont te nemen 's Heilants naem. Dat geldt u meê, die smaelt op schempende Lukullen, Die slechte spys gebruikt om uwe maeg te vullen; Maer hoe de soberheit u toestraelt met haer licht, Toont die gemeste buik en puilend aengezicht.
Cookies on Poetry Cove