[Poëtische uitbreiding]
Terwyl d'onnoozelheit, is zy in onvermogen,
U niet vermurwen kan tot eenigh mededogen,
En gy het oor stopt voor d'erbarmelyke klaght
Van die rampzaligen, daer 't hun ontbreekt aen maght,
Om door hun wederwraek aen u zich te verhalen
En u de straffen van uw strengheit te betalen.
Gy dient u van 't gezagh, dat gy bezit, alleen
Ten dollen wraeklust van uw losse zinlykheên.
Want strekt uw rechtbank hun, die u door maght versagen,
Of die gy zyt geneigt uit enkle gunst te dragen,
Een zekre vryburg in het nypen van den noodt;
Zy strekt een voorbode aen uw' vyant van de doot.
Gy dient u van het zwaert des Rechts, gelyk tirannen,
Die alle schaemte en eer uit hun gemoet verbannen.
Gy hebt Rechtvaerdigheit den blintdoek, die in 't recht
Hare oogen sluit, ontrukt, en op uw oog gelegt;
Om uw gezicht aldus den toegang te beletten
Van 't licht der goddelyke en menschelyke wetten.
Gy voert aldus verblindt, als gy de vierschaer spant,
Een valsche weegschael in de godelooze hant,
Die in den evenaer noit billyk wordt gehangen,
Maer altyt overslaet en helt naer uw belangen.