[Poëtische uitbreiding]
Hoe langsaem gy tot straf, hoe vaerdigh en gereet
Gy tot vergiffenis uw ongelyk vergeet.
Terwyl 't u dan behaegt die snoode stat te sparen
En voor den ondergang haer burgers te bewaren,
Zoo keer nu al 't gewelt van uw getergde roê
Alleen maer tegens my, die droef en bang te moê
Het licht verwensch, waer uit ik liever heb te scheiden,
Dan zulk een leven, dat me een doot verstrekt, te leiden.
Maer d'Allerhoogste geeft aen Jonas dit bescheit:
Hoe zyt gy zoo vervoert? is dit ook billykheit?
Is dit ook recht, dat gy die straffe nu zoudt dragen?
Wat reden hebt gy toch om zoo vergramt te klagen?
Flux trekt de Boetprofeet al morrende en gestoort
De stat van Ninus uit, niet wydt van d'oosterpoort,
Die 't eerst den vorst des lichts de purpre morgenkimmen
Op zynen wagen van robynen ziet beklimmen.
Hier zet zich Jonas neêr in schaduw van de blaên,
Vol ongedult, hoe 't wil met Ninive vergaen.
Strax schept d'Almaghtige, om de schaduw te vermeeren
En 't vinnigh stralen van de zomerzon te keeren,
Een' hoogen wonderboom, die ylings 't hooft bedekt
Van Jonas, en in 't hart een nieuwe blyschap wekt.