Poetische uitbreiding van Jonas histori.
DE Godtheit, die wel slaet, maar teffens ook behoudt,
Hadt middlerwylen in het schuimend pekelzout
Een' grooten visch beschikt om Jonas te behoeden
Voor 't ysselyk gewelt der grondelooze vloeden.
Die slokt hem levendigh, gelyk een' brok, in 't lyf,
't Welk hem (o wonder!) tot een woonplaets en verblyf
Drie heele dagen strekt gevolgt van zoo veel nachten.
Wie kan gelooven, of begrypen met gedachten,
Hoe eenigh mensch in zulk gevaer niet zou vergaen?
En echter Jonas heeft zoo lang dit doorgestaen.
De balg van 't ondier kan hem thans een tempel strekken,
Om krachtiger dan oit zyn godtsvrucht op te wekken,
En biddende met Godt als in gesprek te treên,
Tot wien hy 't bange hart dus uitstort in gebeên: