[Poëtische uitbreiding]
En in uw' Tempel voor het godtgewydt altaer
U danken, die my redde uit zulk een dootsgevaer.
Hier zinke ik in den kolk, zelfs tot de diepste gronden
Der bergen; en het wier is aen myn hooft gebonden.
Het aerdryk drukt my ook, bezet my hier door zant
En bank en klip, en weert my van het vaste lant.
In zoo veel zwarigheên, in zoo veel barreningen
Laet zich myn hoop noghtans haer anker niet ontwringen,
Dat vast gebonden blyft, o Oppermajesteit,
En eeuwigh blyven zal aen uw barmhartigheit.
O Godt, laet myn gebet dan klimmen tot uwe ooren
En my in deze hel van duisternis niet smoren,
Daer 't water my helaes! tot op de lippen staet.
In u, in u alleen stelle ik myn' toeverlaet,
Die, hope ik, andermael het leven my zal schenken
En namaels aen dit leet met blyschap nogh doen denken.
Gy, die in lyfsgevaer u tot Godts almaght keert,
En 't lyfsgevaer ontrukt zyn mogentheit braveert,
En zyn weldadigheit, door ydlen waen vermeten
En hoogmoet weghgesleept, ondankbaer kunt vergeten,
Gaet heen van my, dien 't lust voor 't gansche weereltront,
En eeuwigh lusten zal met hart en ziel en mont