Vs. 14.
tot wien hy 't bange hart dus uitstort in gebeên.] Vele uitleggers meenen, dat Jonas dit gebet, ofCalvinus, Sanct. & Grot. ad Jonam. dezen Lofzang, gelyk zy het noemen, gemaekt heeft, na dat hy uit deze benacutheit verlost was. Echter willen zy niet, dat hy in dezen noodt niet zou gebeden, maer zyn gebet daer na uitgebreidt hebben in dezer voege als wy het hier lezen. Wyders is dit gedicht voor een groot deel ontleent uit den lxix Psalm, daer men den koninglyken Profeet deze tael hoort voeren:Vs. 2. Verlos my, o Godt, want de wateren zyn gekomen tot aen de ziele: en Jonas: De wateren hadden my omgeven tot de ziele toe.Vs. 3. David weder: Ik ben gezonken in grondeloozen modder, daer men niet staen kan: ik ben gekomen in de diepten der wateren en de vloet overstroomt my. Jonas: Gy hadt my geworpen in de diepte, in 't harte der zeen en de stroom omving my, alle uwe baren en uwe golven gingen over my henen enz.