[Poëtische uitbreiding]
Maer naeuwelyx begint de tweede zon te pralen
In 't morgenbarend oost met puik van vuur en stralen,
Of Godt beschikt een' worm, die flux den wortel slyt
Des wonderbooms, en met zyn' angel knaegt en byt,
Tot dat hem 's levens sap en kracht is afgezogen,
En al zyn bladeren verdorren en verdroogen.
De zon, in 't zuiden nu van sterker vuur bevrucht,
Begon recht neêr op 't hooft te branden uit de lucht,
En door een' zoelen wint gesteven uit het oosten
Den ganschen aerdkloot uit haer middaghpunt te roosten;
Wanneer de Boetgezant, geblakert van dien gloet,
Bezwykt, en al zyn hoop laet varen met den moedt,
En weder wenscht, dat hy zyn rampen en elenden
Hoe eer, hoe liever met zyn' levenstyt magh enden.
Des schreeut hy weder uit: Waer toe worde ik gespaert?
Tot hoe veel zielsverdriet worde ik helaes! bewaert?
Wee my, die afgepynt hun zeker moet benyden,
Die in 't geruste graf verlost zyn van hun lyden!
Toen vat d'Almaghtige het woort dus weder op:
Voedt gy met reden ook die belgzucht in den krop?
Zyt gy al billyk met dien wonderboom bewogen,
Die in een oogenblik verdorde voor uwe oogen?