[Poëtische uitbreiding]
Gy vorst, die Assurs ryk beheerscht door uw vermogen,
Dat voor uw wetten beeft en omziet naer uwe oogen,
Gedoog, dat ik myn' last zoo rustigh uiten magh,
Als my bevolen wordt door 't opperste gezagh
Van hem, die van zyn' troon, gevestigt in de hemelen,
Den grootsten ryksmonarch, gelyk een worm, ziet wemelen;
En hem de mogentheit, de schatten en den moedt
Beneemt, wanneer zyn wraek aen 't branden, als een gloet,
Den trotsen overmoet de vleugelen wil korten
En zynen rykstroon tot den poel des afgronts storten.
Geen Jonas zeker brengt u deze rede voort:
Maer 't is zyn Meester, en ook d'uwe, dien gy hoort,
Die u door mynen mont de waerheit wil verklaren,
Die hoofsche vleiers u noit dorsten openbaren.
Gy, boven duizenden van menschen hoog in maght
Verheven, zyt noghtans, als zy, in 't licht gebraght.
De glans en luister van uw' roem verblindt uwe oogen.
Uw heirkracht maekt u trots en stout door haer vermogen.
Des waent gy, dat geen zee voor u te hoog kan gaen,
En niets uw heerschappy vermagh te wederstaen:
Dat zoo veel volken, die in zoo vele oorloghstochten
Van uwe vaderen zeeghaftigh zyn bevochten