[Poëtische uitbreiding]
En zyn de dienaers van die forsse dwinglandye
De sterkste zuilen niet van uwe heerschappye,
De sterkste zuilen, daer uw zetel door gestut
En vast gevestigt wordt, en voor zyn' val beschut?
Houdt gy voor hun de deur van strafbaerheit niet open?
Staet uwe gunst alleen aen zulken niet te hopen?
En kraeit de nare stem, en 't doodelyk geluit
Van die elendigen zieltogende geuit
Op 't punt, dat deze beuls hen in hun bloet versmoren,
Geen muitzucht, wederspalt en afval in uwe ooren?
Verschoonde gy wel oit eene ongerepte maegt,
Die door aenvalligheit uwe oogen hadt behaegt?
Of kon de heilige echt, gestaeft door 's hemels wetten,
Uw' toomeloozen lust wel immer palen zetten?
Stelt u 't vermaek, dat u Natuur vergunt, te vreên?
Volgt gy de driften niet van uw begeerlykheên
In zoo veel wulpscheit, die gy verre van besnoeien
Zoo weligh in uw hart laet wortelen en groeien?
Rampzalige monarch, keer entlyk tot uw' plicht,
En weet, al hadt ge uw nest zelfs in de lucht gesticht,
De hoogste hant zal dat vernielen en verdelgen,
En u met uw geslacht en godtverwaten telgen