[Poëtische uitbreiding]
Van eenen diepen slaep beneên in 't schip beheert.
Des zich de stuurman dus verbolgen tot hem keert:
Wie zyt gy, die zoo vast hier legt in slaep bedolven,
Dat gy niet wordt gewekt door 't bruischen van de golven?
Waek op, roep, gy, uw' Godt ook met gebeden aen;
Of 't hem behaegde op ons een gunstigh oog te slaen,
En ons elendigen voor schipbreuk te bewaren
In dezen jonsten noodt en 't barnen der gevaren.
Men twyfelt niet, of 't schip voert een gedoemde ziel,
Om wiens vergryp de storm hen allen overviel.
Men twyfelt niet, of 't hoog Gerecht woedt dus verbolgen
Om eenen snooden met zyn gramschap te vervolgen;
Een' eenigen, wiens hooft geëischt wordt, en den gloet
Van 's hemels grimmigheit en 't onweêr dempen moet.
Des roepen ze uit: Het lot zal ons den man wel noemen,
Wien hier de goden tot de straf uit ons verdoemen.
Wie zal de man nu zyn, die hier van 't blint geval
(Dus waent men) en geen Wet zyn vonnis krygen zal?
Maer Godt bestiert dit lot, dat, kiezende onder allen
Den schuldigen, te recht op Jonas is gevallen.
Zy gaen hem datelyk om stryt met vragen aen:
Wie zyt gy? welk een man? wat hebt gy toch misdaen?