Poetische uitbreiding van Jonas histori.
MAer Amithaons zoon zoo zacht van inborst niet
Begint het hart in 't lyf te zwellen van verdriet,
Dat hy die hooftstat ziet verschoonen voor zyne oogen,
Als waer' zyn bootschap niet dan ydelheit en logen.
Des vaert hy uit van blinde oploopentheit ontstelt:
Dit hebbe ik wel gezeit, dit hebbe ik wel gespelt,
Toen ik in 't lant nogh was, dat my eerst braght in 't leven.
Dit was de reden ook van al myn wederstreven,
Waerom ik uw bevel ontgaen wou over zee,
En eenen vryburg zocht voor my aen Tarsus reê.
My was te wel bekent, hoe licht gy wordt verbeden;
Hoe noô gy in 't gerecht wilt met den zondaer treden;